Peur de moi - Patrick Bruel

Il y a Dans mes refus de dire je t’aime

Plus d’amour que dans les pomes

Et que dans tous ces mots-l…

Si tu vois,

Flotter une larme bohme

Dans les yeux, mon cur s’y promne

C’est qu’alors je pense toi

C’est comme ca,

Le bonheur n’est pas gomtre

J’ai pas de plans te soumettre,

Je sais pas le faire marcher droit

M’en veux pas

Si je ne peux rien te promettre

C’est que je voudrais tout peut-etre

Et ca ne me suffirait pas

Pas pas

Je parle ttons et j’effleure

Tous ces mots qui reprennent couleur

Quand je les pose sur toi

Et je vois

Les reves qui hsitent encore

Prendre la forme de ton corps

Et je souris malgr moi

Jusque-l

J’croyais peu prs me connatre

J’ai tout jet par ta fenetre

Pour mieux m’apprendre dans tes bras

M’en veux pas

Si je ne sais rien te promettre

part dans ces phrases muettes

Que je vagabonde sur toi

Laisse-moi le temps de t’aimer sans penser au-del

Tu me souris et tu te tais, mais tu ne comprends pas…

Laisse-moi, le temps de trouver l’empreinte pour mes pas

force de t’avoir cherche, j’ai un peu peur de moi

Peur de moi…

Est-ce que ce n’est pas autre chose

Tu m’apprivoises et je dpose

Mes ombres fanes derrire moi

Peur de quoi

Peur de l’avenir qui se glisse

Entre ma peau et mes caprices

Quand je me perds au bord de toi

Peur de quoi

Tout simplement de reconnatre

Que tout est l, dans ces peut-etre

Qui me chavirent autour de toi

Peur de moi…

Il n’y a rien d’autre comprendre

Toi tu voulais des mots plus tendres,

Et moi… Je te parle de moi

Il y a Dans mes refus de dire je t’aime

Plus d’amour que dans les pomes

Et que dans tous ces mots-l…

Et que dans tous ces mots-l…

Er zit in mijn weigering om te zeggen dat ik van je hou

Meer liefde dan in de gedichten

En dat in al die woorden...

Als je het ziet,

Drijf een bohemien traan

In de ogen loopt mijn hart daar

Dan denk ik aan jou

Zo is het,

Geluk is geen gom

Ik heb geen plannen om me aan je over te geven,

Ik weet niet hoe ik het recht moet laten lopen

neem me niet kwalijk

Als ik je niets kan beloven

Het is dat ik alles zou willen misschien

En dat zou niet genoeg zijn voor mij

Nee nee

Ik spreek zacht en ik raak aan

Al deze woorden die kleur aannemen

Als ik ze op je leg

En ik zie

De dromen die nog aarzelen

Neem de vorm van je lichaam aan

En ik lach ondanks mezelf

Tot dan

Ik dacht dat ik mezelf redelijk kende

Ik gooide het allemaal uit je raam

Om me beter te leren in jouw armen

neem me niet kwalijk

Als ik je niets kan beloven

deel in deze stille zinnen

Dat ik over je dwaal

Geef me de tijd om van je te houden zonder verder te denken

Je lacht naar me en houdt je mond, maar je begrijpt het niet...

Geef me de tijd om de voetafdruk voor mijn stappen te vinden

omdat ik naar je op zoek was, ben ik een beetje bang voor mezelf

Bang voor mij…

Is het niet iets anders?

Je temt me en ik laat vallen

Mijn schaduwen vervagen achter me

Bang voor wat

Angst voor de wegglijdende toekomst

Tussen mijn huid en mijn grillen

Wanneer ik verdwaal aan de rand van jou

Bang voor wat

Gewoon om te herkennen

Dat alles er is, in deze misschien

Wie kapseizen mij om je heen

Bang voor mij…

Er valt niets anders te begrijpen

Je wilde zachtere woorden,

En ik... ik vertel je over mij

Er zit in mijn weigering om te zeggen dat ik van je hou

Meer liefde dan in de gedichten

En dat in al die woorden...

En dat in al die woorden...