Pars Pas - Patrick Bruel

On est tout seul quand on a mal… bien sûr,

Quand on dégueule le bleu trop pâle des murs.

Cette douleur qui te serre et moi qui peux rien faire.

Ce silence… j' te connais bien

Tu dis tellement… tellement… quand tu dis rien.

Parle-moi… même si je sais tout déjà.

Parle-moi… de tout, de rien, mais de toi

Et même si t’as encore envie de pleurer

Si t’as encore envie de te tailler la peau;

Si tu crois plus en rien, même plus en tes mots

Parle-moi… me laisse pas, te laisse pas…

On était fous, on était forts

On riait d' tout, même de la mort.

Toi qui rêvais plus haut que moi.

Toi qui savais c' qu’on n’apprend pas.

A qui tu vas faire croire que t’es au bout d' la route?

A qui tu vas faire croire que tu lâches, que tu doutes?

Que tu veux plus te battre, que ton corps te dégoûte?

Pas àmoi, non, non, pas àmoi…

Rappelle-toi… rappelle-toi…

Je t’arracherai d’ici, je casserai toutes les portes,

J’irai crier partout qu' c’est la mort qui est morte !

On partira chasser les nuages et les filles,

On les fera danser, on piquera tout c' qui brille.

Alors si t’as encore envie de pleurer

Et si tu veux tomber àgenoux pour prier,

Je prierai avec toi ces dieux que je déteste

Pour que tu restes, pour que tu restes…

Pour que tu restes…

Pardonne-moi, je m'égare… mais tout me fait peur ce soir

Le temps d’apprendre, le temps d’aimer

Faut tout rendre, tout laisser.

A qui tu vas faire croire que t’es au bout d' la route?

Que tu lâches, que tu doutes?

Que ton corps te dégoûte?

Pas àmoi…

J’entends… ton c?"ur qui bat…

C’est plus fort… c’est plus fort que ça…

Parle-moi… j’entends… ton c?"ur qui bat…

C’est plus fort… c’est plus fort que ça…

Lâche pas… t’es plus fort que ça…

Mais pars pas… pars pas… pars pas…

We zijn helemaal alleen als we pijn hebben... natuurlijk,

Als je het te lichtblauwe van de muren overgeeft.

Deze pijn die jou en mij samendrukt die niets kunnen doen.

Deze stilte... Ik ken je goed

Je zegt het... dus... als je niets zegt.

Praat met me... ook al weet ik alles al.

Praat met me... over alles, behalve over jezelf

En zelfs als je nog steeds wilt huilen

Als je toch je huid wilt carven;

Als je nergens meer in gelooft, nog meer in je woorden

Praat met me... verlaat me niet, verlaat jou niet...

We waren gek, we waren sterk

We lachten om alles, zelfs om de dood.

Jij die hoger droomde dan ik.

Jij die wist wat we niet leren.

Wie ga je doen geloven dat je onderweg bent?

Wie ga je laten geloven dat je loslaat, dat je twijfelt?

Dat je niet meer wilt vechten, dat je lichaam je walgt?

Niet voor mij, nee, nee, niet voor mij...

Onthoud Onthoud...

Ik scheur je hier weg, ik breek alle deuren af,

Ik zal overal gaan schreeuwen dat het de dood is die dood is!

We gaan achter de wolken en de meisjes aan,

We laten ze dansen, we stelen alles wat blinkt.

Dus als je nog steeds wilt huilen

En als je op je knieën wilt vallen om te bidden,

Ik zal met je bidden tot die goden die ik haat

Voor jou om te blijven, voor jou om te blijven...

Voor jou om te blijven...

Vergeef me, ik dwaal af... maar alles maakt me bang vanavond

Tijd om te leren, tijd om lief te hebben

Je moet alles teruggeven, alles achterlaten.

Wie ga je doen geloven dat je onderweg bent?

Dat je loslaat, dat je twijfelt?

Dat je lichaam je walgt?

Niet voor mij…

Ik hoor... je kloppend hart...

Het is sterker... het is sterker dan dat...

Spreek tot me... ik hoor... je kloppend hart...

Het is sterker... het is sterker dan dat...

Geef niet op... je bent sterker dan dat...

Maar ga niet... ga niet... ga niet...