Ma maison de papier - Patrick Bruel

Tu poses tes yeux, sur moi

Et je deviens Papa

Tu sais j’ai tellement voyagé

Que j’ai cru mon coeur usé

Je t’ai cherché longtemps

Là où jouent les enfants

Y’avait du sable dans les bacs

Et j’avais le coeur en vrac

Ma Maison De Papier

C’est enfin envolée

Alors j’ai vu mes ailes

S’ouvrir pour te trouver

Ce que je n’savais pas

C’est que je n’savais rien

Avant que tu ne viennent là

Eclairer mon chemin

Enfin me viennent des larmes

Que je n’veux pas sécher

Tu vois ce soir, je n’ai plus de larmes

Tu m’as déshabillé

Ma Maison De Papier

Est enfin habitée

Alors j’ai vu le ciel

S’ouvrir pour l'éclairer

Tu me souris, ce soir

Comme la première fois

Alors tu sautes dans mes bras

Vas-y je compte jusqu'à toi

Mes avions de papier

Ce sont enfin posés

Alors j’ai vu tes ailes

S’ouvrir pour voyager

Je dessinerai le temps

Pour qu’il m’attende encore

Et je mettrai des rubans

Aux nuages qui rêvent dehors.

Je legt je ogen op mij

En ik word vader

Je weet dat ik zoveel heb gereisd

Dat ik dacht dat mijn hart uitgeput was

Ik heb lang naar je gezocht

waar de kinderen spelen

Er zat zand in de bakken

En mijn hart was los

Mijn Papieren Huis

Het is eindelijk weg

Toen zag ik mijn vleugels

open om je te vinden

Wat ik niet wist

Het is dat ik van niets wist

Voordat je hier komt

verlicht mijn weg

Kom eindelijk tot me tranen

Dat ik niet wil uitdrogen

Zie je vanavond, ik heb geen tranen meer

je kleedde me uit

Mijn Papieren Huis

Is eindelijk bewoond

Toen zag ik de lucht

Open je om het op te lichten

Je lacht naar me vanavond

Zoals de eerste keer

Dus je springt in mijn armen

Ga je gang, ik tel tot je

Mijn papieren vliegtuigjes

Deze zijn eindelijk gelegd

Toen zag ik je vleugels

Open om te reizen

Ik zal de tijd trekken

Zodat hij nog steeds op me wacht

En ik zal linten zetten

Naar de wolken die buiten dromen.