Gosses en cavale - Patrick Bruel

On joue les caïds

On chante un peu faux

On se prend des bides

Mais les filles nous trouve rigolo

Décembre 80, New-York il fait beau

J’ai pris ton manteau, tu fais Jame kant et moi Al pachino

On est la, heureux comme deux gosses en cavale

Au milieu d’une grosse pomme, on s’en tire pas si mal

On s’est trouvé en cherchant la meme étoile

Enfin tout est possible

Quelqu’un nous trouve normal

Et puis la rumeur, Dakotta building

Et puis la stupeur

John lenon is died

On partage nos larmes, je comprend tes mots

On a la même flamme, la même envie, d'un monde nouveau

On est là, perdu comme deux gosses en cavale

Au milieu d’une grosse pomme, qui vient d’avoir trés mal

On c’est trouvé en pleurant, la même étoile

Tu es resté au village et moi j’ai mis les voiles, j'ai mis les voiles

20 ans qu’on s’croise de temps en temps

Qu’est ce qu’on devient, qu’est ce qu’on attend

Est ce que ta peinture raconte, ton histoire?

J’voudrai des souvenires devant, j’ai envie de voir tes enfants,

imagines quand ils auront 20 ans

Allez viens, on part comme deux gosses en cavale

Comme quant c'été facile

De faire les imbéciles

Quelque heure volé juste comme ça rien de mal

Savoir qu’on est amis, qu'on laisse pas faire la vie

Allez on s’invite comme deux gosses en cavale

Au milieu du grand bal

Sans costard, sans faire part

Quelque accord de sleeping and sliding

Comme quand c'été facile de faire les imbéciles

Allez viens…

(Merci à chouda & nass pour cettes paroles)

We spelen de pestkoppen

We zingen een beetje vals

We worden knock-out geslagen

Maar de meiden vinden ons grappig

80 december, New York is zonnig

Ik nam je jas, jij doet Jame kant en ik Al pachino

We zijn hier, zo blij als twee kinderen op de vlucht

Midden in een grote appel doen we het zo slecht nog niet

We vonden elkaar op zoek naar dezelfde ster

Eindelijk is alles mogelijk

Iemand vindt ons normaal

En dan het gerucht, Dakotta-gebouw

En dan de verbazing

John lenon is overleden

We delen onze tranen, ik begrijp je woorden

We hebben dezelfde vlam, hetzelfde verlangen, naar een nieuwe wereld

Hier zijn we, verloren als twee kinderen op de vlucht

In het midden van een grote appel, die net veel pijn had

We vonden het huilen, dezelfde ster

Je bleef in het dorp en ik zeilde, zeilde weg

20 jaar dat we elkaar af en toe ontmoeten

Wat worden we, wat verwachten we?

Vertelt jouw schilderij, jouw verhaal?

Ik wil graag herinneringen voorop, ik wil je kinderen zien,

stel je voor wanneer ze 20 worden

Kom op, we vertrekken als twee kinderen op de vlucht

Zoals toen het makkelijk was

Klooien

Een uur gestolen zomaar niets aan de hand

Wetende dat we vrienden zijn, dat we het leven niet laten gebeuren

Kom op, laten we elkaar uitnodigen als twee kinderen op de vlucht

In het midden van het grote bal

Zonder pak, zonder te delen

Een slaap- en schuifakkoord

Zoals toen het gemakkelijk was om voor de gek te houden

Kom op…

(Met dank aan chouda & nass voor deze teksten)