En Bas Des Marches - Patrick Bruel

Elle tait assise en bas des marches

Comme adosse sa vie.

Sur ses joues, quelques traces d’une histoire qui a mal fini.

Elle tait assise en bas du monde, couter les secondes

Qui rsonnent sans rien dire, qui parlent meme plus d’avenir.

Elle attendait, attendait… qu’un sourire vienne se poser

Au milieu de ses reves avant qu' la nuit l’enlve.

J’ai cherch, maladroit, le froid de son regard,

Histoire de comprendre son histoire.

Elle vivait comme une ombre que personne ne dessine encore…

Elle m’a offert pendant quelques heures

Tous les battements de son cur,

Reconstruit en une nuit les chteaux d' sable de sa vie.

Tout ce temps pass apprendre

Les ruses pour pas se faire prendre,

A se dbattre quand il pleut au hasard de droles de jeux.

Elle riait, elle pleurait…

Sans que ses larmes ne coulent jamais.

Elle aurait tout donn pour un geste, un regard

Qui avaient tellement manqu.

Elle en parlait trop, meme demi-mot

Comme une gosse perdue qui cherche sa place sur la photo.

Elle avait l' cur en mille morceaux

Et personne pour l’emmener plus haut.

Elle passait toutes ses nuits ici attendre je n' sais qui

Au creux de ces lits de hasard

Elle cherchait des raisons d’y croire.

L’humour comme dernire politesse… pudeur de princesse.

Elle tait assise en bas des marches

Comme adosse sa vie.

Devant mes yeux cette image, qui m’a si longtemps suivi.

Elle tait assise en bas des marches…

Ze zat onderaan de trap

Als ruggengraat van zijn leven.

Op haar wangen sporen van een verhaal dat slecht afliep.

Ze zat op de bodem van de wereld, luisterend naar de seconden

Die resoneren zonder iets te zeggen, die zelfs meer over de toekomst spreken.

Ze wachtte, wachtte... op een glimlach die zou komen

Midden in zijn dromen voordat de nacht hem meeneemt.

Ik zocht, onhandig, de kilte van zijn blik,

Geschiedenis om zijn geschiedenis te begrijpen.

Ze leefde als een schaduw die nog niemand trekt...

Ze bood me een paar uur aan

Alle slagen van zijn hart,

In één nacht de zandkastelen van zijn leven herbouwd.

Al die tijd besteed aan leren

Trucs om niet gepakt te worden,

Om te vechten als het regent willekeurige grappige spelletjes.

Ze lachte, ze huilde...

Zonder dat haar tranen ooit stromen.

Ze zou alles hebben gegeven voor een gebaar, een blik

Die zo veel had gemist.

Ze praatte er te veel over, hetzelfde halve woord

Als een verdwaald kind op zoek naar haar plek op de foto.

Ze had haar hart in duizend stukjes

En niemand om hem hoger te krijgen.

Ze bracht al haar nachten hier door, wachtend op ik weet niet wie

In de diepten van deze bedden van kans

Ze zocht naar redenen om het te geloven.

Humor als laatste beleefdheid... prinses bescheidenheid.

Ze zat onderaan de trap

Als ruggengraat van zijn leven.

Voor mijn ogen dit beeld, dat mij al zo lang volgt.

Ze zat onderaan de trap...