Elie - Patrick Bruel

Il t’a regardé

Puis il m’a souri

Depuis si longtemps

Il n’avait rien dit

Y avait presque un siècle

Qui vous séparait

Le long de sa joue

Une larme coulait

Il t’a pris au bout de ses bras

Dans un éclat de rire

Toi, bébé, tu sa pris son doigt

Comme pour le retenir

Puis il t’a parlé

De cette vie passée

Il t’a raconté

La tienne qui commençait

Toutes tes colères

Toutes tes peines, tes joies

Tes plus belles guerres

Celles que l’on ne gagne pas

Et puis ses yeux se sont posés

Doucement sur chacun

Et chacun de nous y lisait

Quelques mots pour demain

Vivre pour pouvoir revivre

C’est là ton seul devoir

Celui de dire pour rester libre

Celui de ta mémoire

Ses yeux chantaient merci, merci

J’ai plus peur de partir

Et puis vient Céline

Celle qui aimait tant

Elle n’aimait que lui

Depuis soixante-deux ans

Il la regardait

Pas besoin de mots

Ses yeux lui disaient

Ne tarde pas trop…

Hij keek naar je

Toen lachte hij naar me

Voor zo lang

Hij zei niets

Bijna een eeuw geleden

wie heeft je gescheiden?

Langs haar wang

Er viel een traan

Hij nam je aan het einde van zijn armen

In een lach

Jij, schatje, je nam haar vinger

Als om het tegen te houden

Toen sprak hij met jou

Van dit vorige leven

Hij vertelde aan jou

Die van jou begon

Al je woede

Al je verdriet, je vreugde

Je mooiste oorlogen

Degene die we niet winnen

En toen landden zijn ogen

Voorzichtig tegen iedereen

En ieder van ons leest daar

Een paar woorden voor morgen

Leef om weer te kunnen leven

Dit is je enige plicht

Degene die zegt om vrij te blijven

Die uit je geheugen

Zijn ogen zongen dankjewel, dankjewel

Ik ben niet meer bang om te vertrekken

En dan komt Celine

Degene die zoveel liefhad

Ze hield alleen van hem

Tweeënzestig jaar lang

Hij keek naar haar

Geen woorden nodig

Zijn ogen vertelden hem

Wees niet te laat...