White Dust - Otto Dix

Мы ночами уходим в наши тёмные страны,

Белым пеплом посыпав раскаленные раны.

И за все наши грёзы нас Небо накажет.

Но никто не услышит, и никто не прикажет.

И никто нам не нужен, никого мы не любим.

Мы не будем такими, как все прочие люди.

По дешёвке продали мы теням наши души.

Кто-то тихо вливает яд молитвы нам в уши.

Белый пепел полоской – наша вечная плаха.

Там, куда мы уходим, нет ни боли, ни страха.

Наше время сквозь пальцы водой утекает.

Там, куда мы уходим, нас никто не поймает.

Там лишь тот выживает, кто подвержен сомненью,

Тот, кто мог притворяться своей собственной тенью.

Не терпеть состраданья, не испытывать жалость –

Это всё, что мы можем, что нам делать осталось.

We gaan 's nachts naar onze donkere landen,

Witte as op hete wonden strooien.

En voor al onze dromen zal de hemel ons straffen.

Maar niemand zal het horen, en niemand zal bestellen.

En we hebben niemand nodig, we houden van niemand.

We zullen niet zijn zoals iedereen.

Voor de prijs verkochten we onze ziel aan de schaduwen.

Iemand giet stilletjes het gif van het gebed in onze oren.

Witte as in strepen is ons eeuwige blok.

Waar we gaan, is er geen pijn, geen angst.

Onze tijd glipt ons door de vingers.

Waar we ook gaan, niemand zal ons vangen.

Er overleeft er maar één die onderhevig is aan twijfel,

Iemand die kon doen alsof hij zijn eigen schaduw was.

Geen medelijden, geen medelijden,

Dat is alles wat we kunnen doen, wat ons nog te doen staat.