Старик - Otto Dix

На листьях опавших дождь пишет дневник,

На тучи свинцовые смотрит старик.

Дождь кончится так же, как лето прошло,

Но никогда больше не будет тепло.

В свой дом одинокий вернется старик,

На гвоздик повесит он свой дождевик.

Смахнет пыль с пластинки, нальет себе чай,

И вспомнит навеки исчезнувший май.

На цыпочках в комнату входит зима,

В последней строке точку ставит она.

Над морем свинцовым затих чайки крик,

Среди теней дремлет уставший старик…

Op de gevallen bladeren schrijft de regen een dagboek,

Een oude man kijkt naar de loden wolken.

De regen zal eindigen zoals de zomer voorbij is

Maar het zal nooit meer warm worden.

De oude man zal alleen naar zijn huis terugkeren,

Hij zal zijn regenjas aan een anjer hangen.

Hij veegt het stof van de plaat, schenkt zichzelf thee in,

En onthoud voor altijd verdwenen mei.

De winter komt op zijn tenen de kamer binnen,

Ze zet een punt op de laatste regel.

Over de zee van lood zakte de kreet van de meeuwen weg,

Een vermoeide oude man sluimert tussen de schaduwen...