Раб - Otto Dix

В безмолвия полночный час

Я обниму твои колени

Никто здесь не увидит нас,

Лишь кем-то проклятые тени.

Ты сам меня к себе призвал

Своим отчаянным желаньем

Улыбка для тебя — оскал.

Ты наслаждаешься страданьем.

Не плачь, ладони не лобзай,

Царём и богом не зови,

А просто тихо умирай

Рабом своей слепой любви!

Приникну к ложу твоему

Безмолвно мягкими губами

И тело нежно обниму

Своими бледными руками.

Я рядом, словно тень, стою,

Склоняюсь тихо к изголовью.

Я — тот, кто выпил кровь твою

И был последнею любовью

Не плачь, ладони не лобзай,

Царём и богом не зови,

А просто тихо умирай

Рабом своей слепой любви!

Не плачь, ладони не лобзай,

Царём и богом не зови,

А просто тихо умирай

Рабом своей святой любви!

In de stilte van het middernachtelijk uur

Ik zal je knieën omhelzen

Niemand hier zal ons zien

Alleen iemand vervloekte schaduwen.

Je riep me bij jezelf

Met je wanhopige verlangen

Een glimlach voor jou is een grijns.

Je geniet van het lijden.

Huil niet, kus je handpalmen niet,

Roep de koning en god niet,

En dood gewoon rustig

Een slaaf van je blinde liefde!

Ik kom naar je bed

Stil zachte lippen

En omarm het lichaam zachtjes

Met je bleke handen.

Ik sta naast je als een schaduw

Ik buig stilletjes naar het hoofdeinde.

Ik ben degene die je bloed dronk

En was de laatste liefde

Huil niet, kus je handpalmen niet,

Roep de koning en god niet,

En dood gewoon rustig

Een slaaf van je blinde liefde!

Huil niet, kus je handpalmen niet,

Roep de koning en god niet,

En dood gewoon rustig

Een slaaf van uw heilige liefde!