Прошлое - Otto Dix

Молчаливые дети в хрустальном аду,

У своих грёз и песен бредут в поводу.

Одиноки и слепы, смертельно больны,

Никому не подвластны, лишь ночи верны.

В прошлом остались золотые года.

Прощай моё солнце, прощай навсегда.

Серебряных нитей сплетается сеть,

Моей птице-душе из неё не взлететь.

И идут эти дети тропой без конца,

И у каждого рана на месте лица.

Они молча подходят к закрытым вратам,

Словно тени, ступая по жёлтым цветам.

В прошлом остались золотые года.

Прощай моё солнце, прощай навсегда.

Серебряных нитей сплетается сеть,

Моей птице-душе из неё не взлететь.

Величайшее несчастье — быть счастливым в прошлом.

Stille kinderen in een kristallen hel,

Bij hun dromen en liedjes dwalen ze af naar een reden.

Eenzaam en blind, terminaal ziek,

Aan niemand onderworpen, alleen de nachten zijn waar.

De gouden jaren zijn voorbij.

Vaarwel mijn zon, tot ziens voor altijd.

Een netwerk van zilverdraad is geweven,

Mijn vogelziel kan er niet uit vliegen.

En deze kinderen gaan op een pad zonder einde,

En elk heeft een wond op de plaats van het gezicht.

Stilletjes naderen ze de gesloten poorten,

Als schaduwen die over gele bloemen lopen.

De gouden jaren zijn voorbij.

Vaarwel mijn zon, tot ziens voor altijd.

Een netwerk van zilverdraad is geweven,

Mijn vogelziel kan er niet uit vliegen.

Het grootste ongeluk is om gelukkig te zijn in het verleden.