Орфей - Otto Dix

Сколько стихов, не тебе посвящённых,

Рвал я в кровавые клочья руками,

Что знаков судьбы верою посвящённых

Блуждал я во тьме преисподней веками.

Ты побежать за мною по снегу

Вряд ли захочешь, и вряд ли сумеешь.

Ты превратишься из альфы в омегу

И в сердце моём потихоньку истлеешь.

Я Орфей, а ты моя Эвридика,

Но ты остаёшься в снежном аду

Я отвернусь цепенея от крика,

И не оглядываясь, уйду.

Нас за руку тени берут, провожая,

И молча ведут за собой в бесконечность.

Изящно тебя от меня отрывая,

Даря одиночества стылую вечность.

Я годы потратил на поиски счастья,

Спускаясь в Аид, на Олимп поднимаясь

Любовь-это зверь с окровавленной пастью

Мы гибнем поймать его тщетно пытаясь.

Я Орфей, а ты моя Эвридика,

Но ты остаёшься в снежном аду

Я отвернусь цепенея от крика

И не оглядываясь, уйду.

Я отвернусь цепенея от крика

И не оглядываясь, уйду.

Hoeveel verzen zijn niet aan jou opgedragen,

Ik scheurde met mijn handen in bloederige flarden,

Wat zijn de tekenen van het lot gewijd aan het geloof?

Ik zwierf eeuwenlang in de duisternis van de onderwereld.

Je rent achter me aan in de sneeuw

Je wilt het bijna niet, en het is onwaarschijnlijk dat je het kunt.

Je verandert van alfa in omega

En in mijn hart zul je langzaam vergaan.

Ik ben Orpheus, en jij bent mijn Eurydice,

Maar je blijft in een besneeuwde hel

Ik wend me verdoofd af van de kreet,

En zonder achterom te kijken, ga ik weg.

Schaduwen nemen ons bij de hand, zien ons af,

En leid ze in stilte naar het oneindige.

Je gracieus van me wegtrekken,

Eenzaamheid een bevroren eeuwigheid geven.

Ik heb jaren gezocht naar geluk,

Afdalend naar Hades, stijgend Olympus

Liefde is een beest met een bebloede mond

We komen om terwijl we hem tevergeefs proberen te vangen.

Ik ben Orpheus, en jij bent mijn Eurydice,

Maar je blijft in een besneeuwde hel

Ik keer me verdoofd van het schreeuwen af

En zonder achterom te kijken, ga ik weg.

Ik keer me verdoofd van het schreeuwen af

En zonder achterom te kijken, ga ik weg.