Икар - Otto Dix

Под твоим языком молоко и мёд,

В глазах тёмно-синий арктический лёд,

В пальцах сминаешь души моей прах,

Играя рождаешь сомненья и страх.

Больше так не могу, как же больно летать!

Жгучий ветер, смешанный с пеплом, глотать.

Больше так не могу я на землю хочу,

Но всё выше и выше я к солнцу лечу…

Я твой каменный страж с обожжённым лицом.

Назови меня братом или отцом

И дыханьем своим горький пот остуди,

Обними и прижми к бессердечной груди.

Чужеродной звездой я в твой мир упаду,

Вожделенный покой среди скал я найду.

Буду счастлив когда скуёт меня лёд,

Буду с радостью пить ядовитый твой мёд.

Больше так не могу, как же больно летать!

Жгучий ветер, смешанный с пеплом, глотать.

Больше так не могу я на землю хочу,

Но всё выше и выше я к солнцу лечу…

Обожгу, даже если задену крылом —

Я всего лишь хочу поделиться теплом.

Но для Солнца планета твоя так мала,

И в объятьях моих ты сгораешь дотла.

Onder je tong melk en honing

In de ogen van donkerblauw poolijs,

In je vingers verpletter je de as van mijn ziel,

Spelen geeft aanleiding tot twijfel en angst.

Ik kan dit niet meer, hoe pijnlijk is het om te vliegen!

Brandende wind vermengd met as om te slikken.

Ik kan dit niet meer, ik wil landen,

Maar hoger en hoger vlieg ik naar de zon...

Ik ben je stenen bewaker met een verbrand gezicht.

Noem me broer of vader

En koel je bittere zweet met je adem,

Knuffel en druk op de harteloze borst.

Als een buitenaardse ster zal ik in jouw wereld vallen,

Ik zal de langverwachte vrede tussen de rotsen vinden.

Ik zal blij zijn als ijs me bindt,

Ik zal graag je giftige honing drinken.

Ik kan dit niet meer, hoe pijnlijk is het om te vliegen!

Brandende wind vermengd met as om te slikken.

Ik kan dit niet meer, ik wil landen,

Maar hoger en hoger vlieg ik naar de zon...

Ik zal het verbranden, zelfs als ik het met een vleugel raak -

Ik wil gewoon de warmte delen.

Maar voor de zon is je planeet zo klein,

En in mijn armen verbrand je tot as.