Грех уныния - Otto Dix

Дождем из вен пишу немые руны

На битых стеклах капли оседают

С жадностью корозий не съедает

Души моей нетронутые струны

Я вас не слышу и кричать не нужно,

Но из последних сил вы бьетесь лбами

Об стену слез с безмолвными мольбами

И Сон мой проклинаете натужно…

Я вас не слышу и кричать не нужно,

Но из последних сил вы бьетесь бьетесь лбами

Об стену слез с безмолвными мольбами

И сон мой проклинаете натужно…

Мне ваших рук тепла не достается

И взгляды мне спасенья не пророчат

Немые руны скорописью строчат

Мертвящие лучи ночного солнца

Грехом уныние издревле считали

Те, кто писали книгу книг когда-то

Уймите ваши лживые печали

Моё желание свободы свято

Regen uit de aderen Ik schrijf domme runen

Druppels bezinken op gebroken glas

Corrosie eet niet met hebzucht

Zielen van mijn ongerepte snaren

Ik kan je niet horen en het is niet nodig om te schreeuwen,

Maar van de laatste krachten vecht je met je voorhoofden

Op de muur van tranen met stille gebeden

En mijn droom hard vervloeken...

Ik kan je niet horen en het is niet nodig om te schreeuwen,

Maar met de laatste kracht die je vecht, vecht je met je voorhoofden

Op de muur van tranen met stille gebeden

En mijn droom hard vervloeken...

Ik mis je warmte

En de blikken van mijn redding profeteren niet

Stille runen krabbelen in cursief

Dode stralen van de nachtzon

Sinds de oudheid werd moedeloosheid als een zonde beschouwd

Degenen die ooit het boek der boeken hebben geschreven

Neem je valse zorgen weg

Mijn verlangen naar vrijheid is heilig