Гленофобия - Otto Dix

Ты соткан весь из шелкового льда

И кровь твоя — застывшая вода.

Ты пишешь стих отточенным пером,

Мой нежный бог, жестокий мой Пьеро.

И волен ты продлить мое страданье,

Разбить мечты о ласковом признанье.

Я так хочу дарить тебе тепло,

Но плоть моя — замерзшее стекло.

Одушевлен — а, значит, я живу,

Живу тобой во сне и наяву.

И волен ты продлить мое страданье,

Разбить мечты о ласковом признанье.

Чудесный принц с фарфоровым лицом

Подарен мне заботливым Творцом.

Но я боюсь в глаза твои смотреть,

И чем так жить, мне лучше умереть.

И волен ты продлить мое страданье,

Разбить мечты о ласковом признанье.

Jullie zijn allemaal geweven van zijdeijs

En je bloed is bevroren water.

Je schrijft een vers met een geslepen pen,

Mijn zachte god, mijn wrede Pierrot.

En je bent vrij om mijn lijden te verlengen,

Breek dromen van liefdevolle herkenning.

Ik wil je zo graag warmte geven,

Maar mijn vlees is bevroren glas.

Geanimeerd - en daarom leef ik,

Ik leef bij jou in een droom en in werkelijkheid.

En je bent vrij om mijn lijden te verlengen,

Breek dromen van liefdevolle herkenning.

Prince Charming met porseleinen gezicht

Aan mij gegeven door een zorgzame Schepper.

Maar ik ben bang om in je ogen te kijken,

En in plaats van zo te leven, zou ik liever sterven.

En je bent vrij om mijn lijden te verlengen,

Breek dromen van liefdevolle herkenning.