Ancient - Otto Dix

Из рук моих ушло тепло,

Глаза мои не видят свет.

Вновь зеркало мне солгало,

И мне всё так же много лет.

Песок в часах течёт, течёт.

Искрится иней на висках.

По венам льётся жидкий лёд.

И света нет в моих глазах.

Старость мысли замедляет,

Разводит кровь водой

И вечно молодой

Мечтою отравляет.

Из рук моих ушло тепло,

Глаза мои не видят свет.

Вновь зеркало мне солгало,

И мне всё так же много лет.

Песок в часах течёт, течёт.

Искрится иней на висках.

По венам льётся жидкий лёд.

И света нет в моих глазах.

Старость мысли замедляет,

Вселяет в душу страх

И печатью на устах

Молчанье закрепляет.

Камнем станет остывшее солнце

И никогда к нему огонь не вернётся.

Камнем станет остывшее солнце

И никогда к нему огонь не вернётся

Warmte is weg uit mijn handen

Mijn ogen zien het licht niet.

Weer loog de spiegel tegen me

En ik heb nog vele jaren.

Het zand in de klok stroomt, stroomt.

Vorst glinstert op de slapen.

Vloeibaar ijs stroomt door de aderen.

En er is geen licht in mijn ogen.

Ouderdom vertraagt ​​gedachten

Bloed verdunnen met water

En voor altijd jong

Droom vergiften.

Warmte is weg uit mijn handen

Mijn ogen zien het licht niet.

Weer loog de spiegel tegen me

En ik heb nog vele jaren.

Het zand in de klok stroomt, stroomt.

Vorst glinstert op de slapen.

Vloeibaar ijs stroomt door de aderen.

En er is geen licht in mijn ogen.

Ouderdom vertraagt ​​gedachten

Wekt angst in de ziel

En het zegel op de lippen

Stilte houdt stand.

De koude zon wordt een steen

En het vuur zal nooit meer bij hem terugkomen.

De koude zon wordt een steen

En het vuur zal nooit meer naar hem terugkeren