Dread - Of Virtue

It’s not the scream of the midnight train

Or the cold whisper of the autumn rain

It’s not the static of the god damned box fan

Keeping me from sleep

It’s a voice only I can hear

The voice of failure

The voice of a defeated man breathing down my neck

And while this ghosts haunts my every move

Every step I take

I hope and pray for the day he’ll let me go

And pass me by

But he’s stays pearched on my back, stuck in my side

Says, «If you fail again, know it will be your last.»

I cannot live like this

«I've been the hands digging your shallow grave

Making myself at home

Spit shining your empty casket

Yet, you refuse to let me go.»

You carved a hole in my head

Filled it with fear and doubt

Told me," it’s for the best, one day you’ll understand,"

It’s not the sound of the midnight train

Or the faint screams of men like me

Giving up everything we have

Being all we can be

This is me.

Half man half machine

This is me.

The damaged product of my mistakes

We are the authors, the failures, the ghosts, Lost in our heads, deprived of all

hope.Tangled up in bad luck

But i won’t give up

Het is niet de schreeuw van de middernachttrein

Of het koude gefluister van de herfstregen

Het is niet de statische van de godverdomde box-fan

Mij ​​uit de slaap houden

Het is een stem die alleen ik kan horen

De stem van mislukking

De stem van een verslagen man die in mijn nek ademt

En terwijl deze geest mijn elke beweging achtervolgt

Elke stap die ik zet

Ik hoop en bid voor de dag dat hij me zal laten gaan

En loop me voorbij

Maar hij blijft op mijn rug zitten, vast in mijn zij

Zegt: "Als je weer faalt, weet dan dat het je laatste zal zijn."

Ik kan zo niet leven

"Ik ben de handen geweest die je ondiepe graf graven"

Me thuis voelen

Spit schijnt je lege kist

Toch weigert u me te laten gaan.»

Je kerfde een gat in mijn hoofd

Vulde het met angst en twijfel

Vertelde me, "het is maar het beste, op een dag zul je het begrijpen,"

Het is niet het geluid van de middernachttrein

Of het zwakke geschreeuw van mannen zoals ik

Alles opgeven wat we hebben

Alles zijn wat we kunnen zijn

Dit ben ik.

Half mens half machine

Dit ben ik.

Het beschadigde product van mijn fouten

Wij zijn de auteurs, de mislukkingen, de geesten, Verloren in ons hoofd, beroofd van alles

hope.Verstrikt in pech

Maar ik geef niet op