Museu Rodin - Oddish

Uma tigela de saudade, em cada café da manhã

Tomo banho, troco roupa, vou no museu Rodin

Sento bem naquele banco onde não bate sol

Rabiscando monoblocos, ouvindo Snow Patrol

Machuca não ouvir teu sotaque centro-sul

Mas não posso ligar, nem buscá-la na facul

É o preço que eu pago pela minha babaquice

É o preço que eu pago pelas coisas que te disse

Ponteiros voam feito jatos, não amansa

Eu peso minha culpa e quase quebro uma balança

E meço minha vontade de mudar

Os aviões na rota dela tem que desviar (mas…)

Eu peso tua vontade de me dar perdão

São migalhas de uma sobremesa de limão

Daria tudo pra não ter que dar nada

Pra não sentir saudade com as luzes apagadas, sabe?

Refrão:

Mas ela não vai voltar, não vai voltar

Não vai voltar mais…

Aprendi o quanto pode ser nociva uma palavra

Não vou mais em Saturno, e olha que eu frequentava

Em cada abraço que me dava, mas fim do ciclo

E a gravidade pra mim, agora vale o triplo

Eu sei que fico bem, o tempo sempre vence

Mas não existe sequer, um dia que não pense

Nas espreguiçadas fartas, bocejos oito e trinta

Rascunhos de cartas, almoços toda quinta

Pra sempre sempre acaba, mas bem na nossa vez?

Meu erro pesa mais do que o bem que a gente se fez?

Mas eu sei o que fiz, o que eu menos queria

Quebrei a sintonia do único canal que eu via

Eu decolei meu ego e achei que não era ilícito

Mas junto com teu coração, fatiei meu espírito

Foda que eu nem tive intuito…

Seja feliz, mas não esquece que esse vacilão aqui te ama muito

Refrão:

Mas ela não vai voltar, não vai voltar

Não vai voltar mais…

Een bakje verlangen naar elk ontbijt

Ik douche, kleed me om, ga naar het Rodin museum

Ik zit lekker op dat bankje waar de zon niet schijnt

Monoblocks krabbelen, luisteren naar Snow Patrol

Het doet pijn om je mid-zuid accent niet te horen

Maar ik kan haar niet bellen of ophalen op de universiteit

Het is de prijs die ik betaal voor mijn domheid

Het is de prijs die ik betaal voor de dingen die ik je vertelde

Aanwijzers vliegen als straaljagers, geef niet op

Ik weeg mijn schuld af en breek bijna een weegschaal

En meet mijn bereidheid om te veranderen

Vliegtuigen op haar route moeten uitwijken (maar...)

Ik weeg uw bereidheid om mij te vergeven

Het zijn kruimels van een citroendessert

Ik zou alles geven om niets te hoeven geven

Dus ik mis je niet met de lichten uit, weet je?

Refrein:

Maar ze komt niet terug, ze komt niet terug

Zal niet meer terugkomen…

Ik heb geleerd hoeveel een woord schadelijk kan zijn

Ik ga niet meer naar Saturnus, vroeger ging ik wel

In elke knuffel die je me gaf, maar het einde van de cyclus

En de zwaartekracht is voor mij nu het driedubbele waard

Ik weet dat het goed met me gaat, de tijd wint altijd

Maar er is niet eens een dag dat ik niet denk

In de volle lengte gaapt acht en dertig

Ontwerpbrieven, lunch elke donderdag

Voor altijd eindigt altijd, maar precies op onze beurt?

Weegt mijn fout zwaarder dan het goede dat we voor elkaar hebben gedaan?

Maar ik weet wat ik deed, wat ik het minst wilde

Ik heb de afstemming verbroken van het enige kanaal dat ik heb bekeken

Ik deed mijn ego af en dacht dat het niet illegaal was

Maar samen met je hart heb ik mijn geest doorgesneden

Fuck, ik had niet eens de intentie...

Wees blij, maar vergeet niet dat deze weifelaar hier heel veel van je houdt

Refrein:

Maar ze komt niet terug, ze komt niet terug

Zal niet meer terugkomen…