Terráqueos - Oddish

Refrão:

Dizem, fingem, vivem mas não são

Não são, não…

Não confio nem se dizem que horas são, não…

Planeta tão estranho, eu vejo pela tela do meu disco

Olhos lacrimejam, bocas dizem que são ciscos

Pra «filhadaputagem» minha nave tem radar

Mas acho que quebrou porque não para de apitar

São duas décadas na Terra, não acostumo

Talvez ano que vem, eu me mude pra Netuno

E mesmo tão frio, com dias tão curtos

Tô livre dos ponteiros, cobranças e surtos

Terráqueos são estranhos, dizem que evoluíram

Mas matam entre si e amam um deus que nunca viram

Terráqueos comem coisas que acabam com a carcaça

Também levam isqueiros, usam pra cuspir fumaça

A noite aqui é linda, horário que eu desço

As fêmeas são bonitas, algumas tem até preço

Existe uma bebida inventada pelo homem

Que quando digerida, todos os seus medos somem

A bala do revólver queima arquivo feito hacker

A cor da sua pele fala mais que seu caráter

Mas eu gostei do jazz que deixa minha nave «tranks»

Tô indo pra Plutão deixar pegada com meus dunks

Refrão:

Dizem, fingem, vivem mas não são

Não são, não…

Não confio nem se dizem que horas são, não…

Aqui, nessa pequena esfera de água e sal vive uma raça artificial

Paradoxal?

Se são composto por carbono, Cês Só pensam em si mesmos e se fodam

os outros, vocês

Nascem, crescem, reproduzem e morrem

Muito mais que vivem, correm

Muito mais que agem, dormem

Se matem antes que notem

A obra prima dessa espécie

Deixo o legado para as novas gerações de mortos vivos

Dez mil vezes mais nocivos e nem são radioativos

São só seres depressivos, muitas vezes até cômicos

Vagando na socializante solidão humana

Sete bilhões de solitários crônicos

Eles rezam, mas eu não sei não

Eles dizem, mas eu sei que não

Eles fingem e dizem que não

Eles mentem e pedem perdão

Eles sentem e perdem a razão

Eles pensam, perdem a sensação

Eles amam sem saber quem são

Eles odeiam sem saber quem são

Eles, sim é no lugar do não

Eles, sangue no seu coração

Eles voam com os pés no chão

Eles pecam numa oração

Eles oram numa tentação

Eles andam, mas só vão em vão

Eles mentem, fingem, vivem, dizem…

Refrein:

Ze zeggen, doen alsof, leven, maar zijn niet

Ze zijn niet, nee...

Ik vertrouw het niet, of zelfs als ze zeggen hoe laat het is, nee...

Zo'n vreemde planeet, ik zie het door mijn schijfscherm

Ogen water, monden zeggen dat het vlekjes zijn

Voor «je jeugd» heeft mijn schip radar

Maar ik denk dat hij kapot is omdat hij niet stopt met piepen

Het is al twee decennia op aarde, ik ben er niet aan gewend

Misschien verhuis ik volgend jaar naar Neptunus

En zelfs zo koud, met zulke korte dagen

Ik ben vrij van aanwijzingen, aanklachten en uitbraken

Aardbewoners zijn vreemd, ze zeggen dat ze geëvolueerd zijn

Maar ze vermoorden elkaar en houden van een god die ze nog nooit hebben gezien

Aardbewoners eten dingen die bij het karkas terechtkomen

Ze dragen ook aanstekers, gebruiken ze om rook te spugen

De nacht hier is mooi, als ik naar beneden kom

Vrouwtjes zijn mooi, sommige hebben zelfs een prijs

Er is een drankje uitgevonden door de mens

Dat wanneer verteerd, al je angsten verdwijnen

De kogel uit de revolver verbrandt het bestand als een hacker

Je huidskleur spreekt meer dan je karakter

Maar ik hield van de jazz die mijn schip verlaat

Ik ga naar Pluto om een ​​voetafdruk achter te laten met mijn dunks

Refrein:

Ze zeggen, doen alsof, leven, maar zijn niet

Ze zijn niet, nee...

Ik vertrouw het niet, of zelfs als ze zeggen hoe laat het is, nee...

Hier, in deze kleine bol van water en zout, leeft een kunstmatige race

Paradoxaal?

Als ze uit koolstof bestaan, denken C's alleen aan zichzelf en neuken ze zichzelf

de anderen, jij

Ze worden geboren, groeien, planten zich voort en gaan dood

Veel meer dan leven, rennen

Veel meer dan ze doen, slapen ze

Dood jezelf voordat je het merkt

Het meesterwerk van dit soort

Ik laat de erfenis over aan de nieuwe generaties van de levende doden

Tienduizend keer schadelijker en zelfs niet radioactief

Het zijn gewoon depressieve wezens, vaak zelfs komisch

Dwalen in de socialiserende menselijke eenzaamheid

Zeven miljard chronisch eenzaam

Ze bidden, maar ik weet het niet nee

Ze zeggen, maar ik weet dat ze dat niet doen

Ze doen alsof en zeggen van niet

Ze liegen en vragen om vergeving

Ze voelen en verliezen hun verstand

Ze denken, ze verliezen gevoel

Ze hebben lief zonder te weten wie ze zijn

Ze haten zonder te weten wie ze zijn

Zij, ja het is in de plaats van nee

Zij, bloed in je hart

Ze vliegen met hun voeten op de grond

Ze zondigen in gebed

Ze bidden in verzoeking

Ze lopen maar gaan alleen tevergeefs

Ze liegen, doen alsof, leven, zeggen...