Utopia - Nomadi

Utopia aveva una sorella maggiore

che si chiamava Verit?

senza errore

lanciava spesso un aquilone nel vento

su cui era scritto libert?

con l’accento.

Le due sorelle trascorrevano il tempo

senza fermarsi mai neppure un momento

avvinte sempre quel aquilone

senza sapere, sapere ragione.

Ma troppo deboli le braccia delle fate

e troppo fini quelle dita delicate

strapp?

la fune il forte vento quel giorno

e l’aquilone pi?

non fece ritorno.

Quell’incidente cancello la magia

le due sorelle separaron la via,

Utopia and?

per il mondo a cercare

e Verit?

gi?

si pensava a sposare.

La Verit?

si sposava col Tempo

anche Utopia fu invitata all’evento,

«Non ti sposare resta libera che tedi

guarda che le parole son seni!»

«E parole sono seni hai ragione

ma per fiorire non?

gi?

la stagione».

«Il tuo non?

un matrimonio d’affetto

ti peser?

questa casa e quel letto.»

Mentre Utopia andava via allegramente

perch?

vedeva il futuro presente

Verit?

a capo chino sussurrava

«Stai confondendo il desiderio e il destino».

E l’animo corse come fa un torrente

cambiando segno tra passato e presente,

Utopia ogni notte un uomo amava

ed all’alba lo abbandonava.

Per verit?

a quanto si dice

il matrimonio non fu mai felice

il Tempo non?

un marito ideale

avaro vecchio ed anche brutale.

Ma infondo infondo qualcosa ne ha avuto

con tanti (mille)* amanti lo ha reso cornuto

ed alla fine dell’infedelt?

ha avuto l’eredit?.

Mentre Utopia che non ha un padrone

ne ha centomila senza alcuna ragione

resta da sempre a vagare nel prato,

ma l’aquilone non l’ha pi?

trovato.

Utopia had een oudere zus

die waarheid werd genoemd?

zonder fouten

hij gooide vaak een vlieger in de wind

waarop stond vrijheid geschreven?

met het accent.

De twee zussen brachten de tijd door

zonder ook maar een moment te stoppen

altijd die vlieger vastgebonden

zonder te weten, wetende reden.

Maar de armen van de feeën zijn te zwak

en die tere vingers te fijn

gescheurd?

het touw de harde wind die dag

en de vlieger pi?

keerde niet terug.

Dat ongeluk wist de magie uit

de twee zussen scheidden de weg,

Utopie en?

voor de wereld om te zoeken

en de waarheid?

al

men dacht te trouwen.

De waarheid?

het trouwde met Time

Utopia was ook uitgenodigd voor het evenement,

«Niet trouwen, blijf vrij dat je verveelt

kijk naar de woorden zijn borsten!"

"En woorden zijn borsten, je hebt gelijk"

maar bloeien niet?

al

seizoen".

"Jij niet?

een huwelijk van genegenheid

zal je wegen?

dit huis en dat bed."

Terwijl Utopia vrolijk wegging

waarom?

hij zag de huidige toekomst

Waarheid?

met zijn hoofd gebogen fluisterde hij

'Je haalt verlangen en bestemming door elkaar.'

En de ziel liep als een stroom

veranderend teken tussen verleden en heden,

Utopia elke nacht waar een man van hield

en bij het ochtendgloren verliet hij het.

In waarheid?

Wat gezegd is

huwelijk was nooit gelukkig

Tijd niet?

een ideale echtgenoot

vrek oud en ook brutaal.

Maar ongegrond had hij iets

met zoveel (duizend) * minnaars maakte hij hem cuckold

en aan het einde van ontrouw?

de erfenis gehad.

Terwijl Utopia die geen meester heeft

het heeft honderdduizend zonder reden

heeft altijd in de wei rondgedwaald,

maar de vlieger heeft het niet meer?

gevonden.