Porcellana - Noemi

Scende la notte

Quando mi guardo nello specchio e sono stanco

E il sangue mi ribolle addosso quando piango

O scorro foto solo per passare il tempo e sono stanco

Scende la notte

Quando vorrei andare in guerra e so che perdo

Perché mi tremano le gambe sopra il mondo

Mi vesto bene ad ogni modo e mi difendo, ma sono stanco

Ma il cuore mio lo so

È solo una puttana

E la mia testa fragile come la porcellana

Che non scende mai per strada

E vive dei suoi sogni

Che sono buchi neri e ci sprofondi

Ma il cuore mio lo so

È come un aquilone

Che vola sopra il cielo e si abbandona ad un tifone

Che puoi solo fermare

Con la forza di un padre

Ma rimani bambino

E continui a tremare

Scende la notte

Quando regalo a sconosciuti il mio passato

E metto il naso rosso e faccio lo spassoso

Di colpo cado nell’ovatta accartocciato e resto muto

Ma il cuore mio lo so

È solo una puttana

E la mia testa fragile come la porcellana

Che non scende mai per strada

E vive dei suoi sogni

Che sono buchi neri e ci sprofondi

Ma il cuore mio lo so

È dentro un ascensore

Bloccato in mezzo a un piano soltanto per timore

Che puoi solo sbloccare

Lasciandoti andare

E immaginando

La notte dormire

Ma il cuore mio lo so

È solo un aquilone

Che vola sopra il cielo e si abbandona ad un tifone

Che puoi solo fermare

Con la forza di un padre

Ma rimani bambino

E continui a tremare

E continui a tremare

Nacht valt

Als ik in de spiegel kijk en ik ben moe

En het bloed kookt op mij als ik huil

Of ik blader door foto's om de tijd te doden en ik ben moe

Nacht valt

Als ik ten strijde wil trekken en ik weet dat ik verlies?

Omdat mijn benen trillen boven de wereld

Ik kleed me sowieso goed en verdedig mezelf, maar ik ben moe

Maar mijn hart weet ik

Ze is gewoon een hoer

En mijn hoofd zo breekbaar als porselein

Dat gaat nooit de straat op

En hij leeft van zijn dromen

Wat zijn zwarte gaten en je zakt erin weg

Maar mijn hart weet ik

Het is als een vlieger

Dat vliegt over de lucht en geeft zich over aan een tyfoon

Dat je alleen kunt stoppen

Met de kracht van een vader

Maar blijf een kind

En je blijft trillen

Nacht valt

Als ik mijn verleden aan vreemden geef

En ik zet mijn neus rood en ik ben hilarisch

Plots val ik in de verfrommelde watten en blijf stil

Maar mijn hart weet ik

Ze is gewoon een hoer

En mijn hoofd zo breekbaar als porselein

Dat gaat nooit de straat op

En hij leeft van zijn dromen

Wat zijn zwarte gaten en je zakt erin weg

Maar mijn hart weet ik

Het is in een lift

Vast in het midden van een verdieping, gewoon uit angst

Die je alleen kunt ontgrendelen

Je laten gaan

en verbeelden

S nachts slapen

Maar mijn hart weet ik

Het is maar een vlieger

Dat vliegt over de lucht en geeft zich over aan een tyfoon

Dat je alleen kunt stoppen

Met de kracht van een vader

Maar blijf een kind

En je blijft trillen

En je blijft trillen