Колибри - Miyagi

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Лимона нету, но всё же богат.

По парапету прёт настырный кот — разряд.

Разочарован миром этим, кто на что горазд.

Сотри с лица гримасу, которая для масс.

Я был готов к перепадам, залив всё то,

Что видел глаз — не понял мой мозг, сотри.

Грязи навалом, в этом болоте затих.

Уже не прёт против тех, кто портит правильный мотив.

Куда уходит мой город, и совесть внутри,

Уже не та, что говорила: «Брачо!

Погоди, не лги!

Самому себе хотя бы.

Запри ту дверь (бла, бла, бро)

Куда натянули грабли якобы для добра», но

Пропиты души и прокурена любовь —

Эти игрушки доведут до дурки, не хватает слов.

Вруби мозги, заруби на носу, пока соблазны манят,

Адама розги ранят, раздором сыты твари.

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Погоди пацаном и кому либо там лечи, не надо басен ясень,

(Черты сила мер затер до дыр), дымит гнилой завод!

А сколько демонов и повидавших Чаков Норисов,

В округе, сколько стволов за поясом;

Сколько дерьма и гордости в одном флаконе,

А ну-ка, давай-ка, закати рукава, и поглядим: кто, кого догонит!

Безумству храбрых — респект, но не рисованных,

Не тем, кто в падиках заблёванных (Ладно, забей).

Сегодня Питера Бродвей соберёт людей,

MiyaGi, добей куплет, ты же друг — будь добрей.

В этом — говённом мире, меня спасает улыбка ребёнка,

Смех близкого, звонкий не гидропон (нет).

Блеклые души меркнут, плюс ко всему этому — рушат мир;

До конца еще не понял о чём же трек этот.

Вот такой сумбур и винегрет в голове.

Возле кельи моей — ты не пой, соловей.

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Я напишу про депрессуху целый том, приколи мне,

Как улыбаться научился через силу.

Я бы заделался маленьким Колибри,

И незаметно бы пропал из виду.

Музыка!

Музыка!

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Geen citroen, maar toch rijk.

Een koppige kat rent langs de borstwering - een ontlading.

Teleurgesteld met deze wereld, wie is wat veel.

Veeg de grimas weg, die voor de massa is.

Ik was klaar voor de druppels, de baai is dat alles,

Wat het oog zag, begreep mijn brein niet, wissen.

Modder in bulk, in dit moeras gekalmeerd.

Niet langer haasten tegen degenen die het juiste motief bederven.

Waar gaat mijn stad heen, en het geweten van binnen,

Niet langer degene die zei: “Bracho!

Wacht, lieg niet!

Voor zichzelf althans.

Doe die deur op slot (bla, bla, bro)

Waar ze zogenaamd voorgoed aan de hark trokken, "maar"

Doorweekte zielen en rokerige liefde -

Dit speelgoed zal je gek maken, er zijn niet genoeg woorden.

Snijd hersenen, snij op de neus, terwijl verleidingen lonken,

Adam is gewond door roeden, schepselen zijn vol twist.

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Wacht een kind en behandel daar iemand, geen behoefte aan asfabels,

(Krachtmaatregelen tot in de puntjes uitgewist), de rotte fabriek rookt!

En hoeveel demonen en wie hebben Chuck Noris gezien,

Hoeveel koffers zitten er in de wijk achter de gordel;

Hoeveel shit en trots in één fles

Kom op, kom op, stroop je mouwen op en kijk wie wie inhaalt!

Waanzin van de dapperen - respect, maar niet getrokken,

Niet voor degenen die in padiks hebben overgegeven (Oké, vergeet het maar).

Vandaag zal Peter's Broadway mensen verzamelen

MiyaGi, maak het vers af, je bent een vriend - wees vriendelijker.

In deze klote wereld redt de glimlach van een kind me

Het gelach van een geliefde, rinkelen is niet hydrocultuur (nee).

Vervaagde zielen vervagen, plus dit alles - vernietig de wereld;

Ik begrijp nog steeds niet waar dit nummer over gaat.

Hier is zo'n verwarring en vinaigrette in mijn hoofd.

In de buurt van mijn cel - zing niet, nachtegaal.

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Ik zal een heel boek schrijven over depressie, pin me

Hoe te glimlachen geleerd door geweld.

Ik zou een kleine kolibrie maken

En verdween stilletjes uit het zicht.

Muziek!

Muziek!