Tu - Mecano

Tú, sin más porqué,

tú, que bésame,

tú, me tienes de furriel

de un roto de tu piel.

Tú, como la cal

que húmeda es mortal,

tú, blanqueas mi razón

calando hasta el colchón,

Tú.

Tú, montada en mí.

Yo, montura hostil.

Tú, me abrazas con los pies

y yo lamo el arnés.

Tú, y sin ti yo no.

Tú, y sin ti ya no.

Tú, me has hecho dimitir

y hoy yo se dice así:

Tú.

Jij, zonder meer reden,

jij kust mij,

jij, jij hebt mij furriel

van een gebroken huid.

Jij, zoals limoen

dat nat is dodelijk,

je maakt mijn reden witter

doordringen tot de matras,

Jij.

Jij rijdt op mij

Ik, vijandige berg.

Jij, je omhelst me met je voeten

en ik lik het harnas.

Jij, en zonder jou ik niet.

Jij, en zonder jou niet meer.

Jij, jij hebt me laten aftreden

en vandaag zeg ik tegen mezelf als volgt:

Jij.