Надоело - Мастер

Не виноваты мы с тобой,

Что силы на исходе.

Который день я сам не свой,

И ты ведь тоже вроде.

Как будто душной пеленой,

Мозги твои объяты,

И те, кто был всегда с тобой,

Вдруг стали не понятны.

Надоело, силы на исходе,

Заболела в смраде голова,

Надоело

Который раз за пару лет

Тебя продали за алтын,

И горсть серебрянных монет

Вмиг друга сделала чужим.

И стая грязных, черных крыс

Заполнила мой город,

Он стал холодным и чужим,

А был мне очень дорог.

Друзья выходят из окон,

Тебя поманят за собой,

Дороги вен идут вразгон,

Мы в жизни встретимся другой.

We zijn niet schuldig aan jou

Die kracht raakt op.

Welke dag ben ik niet mezelf,

En jij vindt het ook leuk.

Als een verstopte sluier,

Je hersenen zijn bedekt

En degenen die altijd bij je waren,

Opeens werden ze onbegrijpelijk.

Moe, de kracht raakt op,

Mijn hoofd deed pijn van de stank,

Moe

Welke tijd over een paar jaar

Je bent verkocht voor Altyn,

En een handvol zilveren munten

Maakte meteen een vriend tot een vreemde.

En een pak vuile, zwarte ratten

Mijn stad gevuld

Hij werd koud en vreemd,

En hij was me heel dierbaar.

Vrienden komen uit de ramen

Je wordt gewenkt,

De wegen van de aderen lopen snel,

We zullen een ander in het leven ontmoeten.