Zu dir (Weit weg) - Mark Forster

Du machst die Augen zu beim Küssen

Und sagst mir traurig, dass wir müssen.

Es fährt die letzte Bahn.

Komm, lass uns später noch mal skypen!

Wie gern würd' ich dich begleiten

Und einfach mit dir fahren!

Das werden wieder schwere 14 Tage,

Und es ist sinnlos, was ich sage,

Bis wir uns wiedersehen

Und gegenüberstehen.

Obwohl sich alles in mir wehrt,

Lass ich dich ziehen und bleibe

Ohne dich alleine in Berlin.

Und egal wie weit du weg bist,

Bist du doch immer

Irgendwie dabei,

Bei mir, dabei, bei mir.

Von dir zu mir, so weit, weit weg,

Von hier zu dir, so weit, weit weg,

Von mir zu dir, so weit, weit weg.

Mir fallen die Augen zu beim Reden.

Lass uns für heute mal auflegen;

Ich ruf dich morgen wieder an.

Wir werden die Zeit hier schon besiegen.

Wie gern würd ich jetzt bei dir liegen,

Schlafen in deinen Armen.

Obwohl sich alles in mir wehrt,

Lass ich dich ziehen und bleibe

Ohne dich alleine in Berlin.

Und egal wie weit du weg bist,

Bist du doch immer

Irgendwie dabei,

Bei mir, dabei, bei mir.

Von dir zu mir, so weit, weit weg,

Von hier zu dir, so weit, weit weg,

Von mir zu dir, so weit, weit weg.

Wenn du mich fragst, wie lang das geht mit uns,

Dann glaub ich fest, dass es für immer geht,

Und alle Fragen sind wie weggeweht,

Weil sich jedes Teil zusammenfügt.

Von dir zu mir, so weit, weit weg,

Von hier zu dir, so weit, weit weg,

Von mir zu dir, so weit, weit weg.

Wenn du mich fragst, wie lang das geht mit uns,

Dann glaub ich fest, dass es für immer geht.

Von dir zu mir, so weit, weit weg,

Von hier zu dir, so weit, weit weg,

Von mir zu dir, so weit, weit weg.

Von dir zu mir, so weit weg,

Von hier zu dir weit weg,

Von mir zu dir, so weit, weit weg.

Je sluit je ogen tijdens het zoenen

En zeg me helaas dat we moeten.

Het is de laatste trein.

Kom op, laten we later weer skypen!

Hoe ik je zou willen vergezellen

En rij gewoon met je mee!

Dit worden weer 14 dagen lastig,

En het is nutteloos wat ik zeg

Tot we elkaar weer ontmoeten

En gezicht.

Hoewel alles in mij terugvecht

Ik zal je laten gaan en blijven

Zonder jou alleen in Berlijn.

En hoe ver je ook bent

dat ben je altijd

op de een of andere manier daar

Met mij, met mij, met mij.

Van jou naar mij, zo ver, ver weg

Van hier naar jou, zo ver, ver weg

Van mij naar jou, zo ver, ver weg.

Ik sluit mijn ogen als ik praat.

Laten we voor vandaag ophangen;

Ik bel je morgen weer.

We zullen hier de tijd veroveren.

Wat zou ik nu graag bij je willen liggen

slapen in je armen

Hoewel alles in mij terugvecht

Ik zal je laten gaan en blijven

Zonder jou alleen in Berlijn.

En hoe ver je ook bent

dat ben je altijd

op de een of andere manier daar

Met mij, met mij, met mij.

Van jou naar mij, zo ver, ver weg

Van hier naar jou, zo ver, ver weg

Van mij naar jou, zo ver, ver weg.

Als je me vraagt ​​hoe lang we nog zijn

Dan ben ik er vast van overtuigd dat het voor altijd gaat

En alle vragen zijn weggeblazen

Omdat elk onderdeel bij elkaar past.

Van jou naar mij, zo ver, ver weg

Van hier naar jou, zo ver, ver weg

Van mij naar jou, zo ver, ver weg.

Als je me vraagt ​​hoe lang we nog zijn

Dan ben ik er vast van overtuigd dat het voor altijd gaat.

Van jou naar mij, zo ver, ver weg

Van hier naar jou, zo ver, ver weg

Van mij naar jou, zo ver, ver weg.

Van jou naar mij zo ver weg

Van hier naar jou ver weg

Van mij naar jou, zo ver, ver weg.