The Grinding Silence - Madder Mortem

…and when the ocean washed me up onto you shore, was I then saved?

Oh, loveable liar

You whispered tales to me at night, but how come you never gave them voice?

Staring into enticing darkness, you chose to close your eyes

I could never have predicted this loss of self and time

And I am crushed against your stone

(Under the silence, the grinding silence)

…and yes, time will float by, but never will it heal a single wound

You cannot remake this

You grind me to dust with your pain

Now, will you let me have mine?

And you, still standing there, swept in your moth-eaten pride:

I never wanted this to be

I never wanted this

And I am crushed against your stone

(Under the silence, the grinding silence)

... en toen de oceaan me aanspoelde op jouw kust, werd ik toen gered?

Oh, lieve leugenaar

Je fluisterde me 's nachts verhalen toe, maar hoe komt het dat je ze nooit een stem hebt gegeven?

Starend in verleidelijke duisternis, koos je ervoor om je ogen te sluiten

Ik had dit verlies van mezelf en tijd nooit kunnen voorspellen

En ik ben verpletterd tegen je steen

(Onder de stilte, de schurende stilte)

...en ja, de tijd zal voorbij drijven, maar nooit zal het ook maar één wond helen

Je kunt dit niet opnieuw maken

Je maalt me ​​tot stof met je pijn

Laat je me nu de mijne hebben?

En jij, die daar nog steeds staat, veegde je door de motten aangevreten trots naar binnen:

Ik heb dit nooit gewild

Ik heb dit nooit gewild

En ik ben verpletterd tegen je steen

(Onder de stilte, de schurende stilte)