Resonatine - Madder Mortem

I am so sorry.

I’ve made amends

I’ve kept my peace and bent my neck

I know the pattern, I know the sound

And I have twisted it around

The chance to speak passed me by

Remaining frozen in dead time

Honesty stripped of its meaning

I would not hurt you again

You have my heart, you have my hands

Pinning me down when I’m leaving

Moving without sense or sign

Uprooted, and the pain refined

How long can the silence hold?

Where were you when I grew old?

Move me in my lack of faith

Unhand me when it’s all too late

How long can your arm hold strong?

Where are you when I am wrong?

I know you well enough

On the treshold of speaking of truces

Then the mouthful of still, hollow fear

There’s no name to the path I am choosing

Time is passing, but I am still here

To see it through

Will I carry this burden forever?

My hands moving with words you won’t hear

My heart beating the pulse for the deathbed

It’s my kingdom.

Here I am it all

So I know it each time you are lying

I can tell from the shame in your eyes

And each time there’s a piece of me dying

But you know that I never compromise

Drowned inside you, all embraced

Grown to love the safety it gave

All protection ripped away

Never leave me alone and mute again

How long can the silence hold?

Het spijt me.

Ik heb het goedgemaakt

Ik heb mijn vrede bewaard en mijn nek gebogen

Ik ken het patroon, ik ken het geluid

En ik heb het omgedraaid

De kans om te spreken ging aan me voorbij

Bevroren blijven in dode tijd

Eerlijkheid ontdaan van zijn betekenis

Ik zou je niet meer pijn doen

Je hebt mijn hart, je hebt mijn handen

Mij ​​vastzetten als ik wegga

Bewegen zonder gevoel of teken

Ontworteld, en de pijn verfijnd

Hoe lang kan de stilte duren?

Waar was je toen ik oud werd?

Beweeg me in mijn gebrek aan geloof

Laat me los als het allemaal te laat is

Hoe lang kan je arm sterk blijven?

Waar ben jij als ik het mis heb?

Ik ken je goed genoeg

Op de drempel van het spreken van wapenstilstanden

Dan de mondvol van stille, holle angst

Het pad dat ik kies heeft geen naam

De tijd gaat voorbij, maar ik ben er nog

Om het te doorzien

Zal ik deze last voor altijd dragen?

Mijn handen bewegen met woorden die je niet hoort

Mijn hart klopt als een speer voor het sterfbed

Het is mijn koninkrijk.

Hier ben ik het allemaal

Dus ik weet het elke keer dat je liegt

Ik zie het aan de schaamte in je ogen

En elke keer dat er een stukje van mij sterft

Maar je weet dat ik nooit compromissen sluit

Verdronken in jou, allemaal omarmd

Gegroeid om te houden van de veiligheid die het gaf

Alle bescherming weggerukt

Laat me nooit meer alleen en demp het geluid nooit meer

Hoe lang kan de stilte duren?