Exit 99 - Lorrie Morgan

I charged out on that interstate in a great big huff

The fight we had just made me feel I’d enough

I felt like drivin' anywhere if it left you far behind

And I hated you at exit fifty-nine

I passed the cars I passed the trucks I passed 'em all

Saw you sittin' home just waitin' for my call

My angry heart would not allow an ounce of sympathy

It was could as ice at exit sixty-three

With every passin' mile the question seemed to grow

Who was right and who was wrong and who’s to know

My anger turned to sorrow as the tears began to pour

What a tangled mind at exit eighty-four

The city slowly faded into farms and fields

The world took on a different point of view

I loosened up my grip around that steering wheel

And I wondered if you were sorry too

I rolled the window down at exit ninety-one

Felt the cool wind blowin' through my hair

I saw a crimson light embrace a setting sun

And suddenly I wished you were there

I couldn’t wait to stop and find a telephone

To call you up and tell you I was comin' home

Funny how a ribboned road can make you change your mind

And I loved you at exit ninety-nine

Funny how a ribboned road can make you change your mind

I knew I loved you at exit ninety-nine

Ik rekende af op die snelweg in een grote snik

Het gevecht dat we net hadden, gaf me het gevoel dat ik genoeg had

Ik had zin om overal heen te rijden als het je ver achterliet

En ik haatte je bij afrit negenenvijftig

Ik passeerde de auto's Ik passeerde de vrachtwagens Ik passeerde ze allemaal

Ik zag je thuis zitten wachten op mijn telefoontje

Mijn boze hart zou geen greintje sympathie toestaan

Het kon als ijs bij afrit drieënzestig

Met elke passin' mile leek de vraag te groeien

Wie had gelijk en wie had ongelijk en wie moet dat weten?

Mijn woede veranderde in verdriet toen de tranen begonnen te stromen

Wat een verwarde geest bij afrit vierentachtig

De stad vervaagde langzaam in boerderijen en velden

De wereld nam een ​​ander standpunt in

Ik heb mijn grip rond dat stuur losser gemaakt

En ik vroeg me af of het jou ook speet

Ik rolde het raam naar beneden bij afrit eenennegentig

Voelde de koele wind door mijn haar blazen

Ik zag een karmozijnrood licht een ondergaande zon omarmen

En ineens wou ik dat je erbij was

Ik kon niet wachten om te stoppen en een telefoon te vinden

Om je op te bellen en je te vertellen dat ik naar huis zou komen

Grappig hoe een gestreepte weg je van gedachten kan doen veranderen

En ik hield van je bij afrit negenennegentig

Grappig hoe een gestreepte weg je van gedachten kan doen veranderen

Ik wist dat ik van je hield bij afrit negenennegentig