Empire Builder - Laura Gibson

this is not

an escape

but I don’t know how to hold someone without losing my grip

You’ll say I

was bound to leave

since I first stepped

across your borders

since I crawled

into your skin

thought I heard you whisper in the dark

that you knew where the light would be

thought I saw your shape against the black

thought I felt you moving beside me

we are not alone

and we are more alone

than we’ve ever been

so hurry up and lose me

hurry up and find me

again

so I’ll pass

the lumber mills

I’ll pass the coal mines

and the parks

and the dried up oil fields

I’ll pass a thousand lonely pines

that bend their backs against the sun

but I’ll mistake the station birds

for the sound of my phone ringing

thought I heard you whisper in the dark

that you knew where the light would be

don’t wait for me to walk a straight line

you can only hold your breath so long

we are not alone

and we are more alone

than we’ve ever been

so hurry up and lose me

hurry up and find me

again

I am no less found to you

than when I crossed into your silence

when I held your solitade

but you never liked it

when I’d play dead

and you wondered why my lovesongs are always the grieving kind

why I wonder all to search for my reflections in the crowd

oh, forget I said love

and also, don’t forget I said love

we are not alone

and we are more alone

than we’ve ever been

so hurry up and lose me

hurry up and find me

again

dit is niet

een ontsnapping

maar ik weet niet hoe ik iemand moet vasthouden zonder mijn grip te verliezen

Je zult zeggen ik

moest vertrekken

sinds ik voor het eerst stapte

over je grenzen heen

sinds ik kroop

in je huid

dacht dat ik je hoorde fluisteren in het donker

dat je wist waar het licht zou zijn

dacht dat ik je vorm tegen het zwart zag

dacht dat ik voelde dat je naast me bewoog

we zijn niet alleen

en we zijn meer alleen

dan we ooit zijn geweest

dus schiet op en verlies me

schiet op en vind me

nog een keer

dus ik sla over

de houtzagerijen

Ik passeer de kolenmijnen

en de parken

en de opgedroogde olievelden

Ik passeer duizend eenzame dennen

die hun rug tegen de zon buigen

maar ik zal de stationsvogels verwarren

voor het geluid van mijn telefoon die rinkelt

dacht dat ik je hoorde fluisteren in het donker

dat je wist waar het licht zou zijn

wacht niet tot ik een rechte lijn bewandel

je kunt je adem maar zo lang inhouden

we zijn niet alleen

en we zijn meer alleen

dan we ooit zijn geweest

dus schiet op en verlies me

schiet op en vind me

nog een keer

Ik ben niet minder gevonden voor jou

dan toen ik je stilte binnenging

toen ik je eenzaamheid vasthield

maar je vond het nooit leuk

wanneer ik dood zou spelen

en je vroeg je af waarom mijn liefdesliedjes altijd van het rouwende soort zijn

waarom ik me afvraag om mijn reflecties in de menigte te zoeken

oh, vergeet dat ik liefde zei

en vergeet ook niet dat ik liefde zei

we zijn niet alleen

en we zijn meer alleen

dan we ooit zijn geweest

dus schiet op en verlies me

schiet op en vind me

nog een keer