Nuages - Laura Fygi

Lentement dans le soir

Le train s’en va

Sur le quai son mouchoir

S’enfuit déjà

Dans la glace comme un songe

Le mur gris de sa maison

Sous le jour qui s’allonge

S’estompe à l’horizon

En passant il semble dire

Un triste adieu

Et tout ce que j’aimais

Lorsque le train vire

Dans un flot de fumée

S’efface à jamais

Le cœur empli de fièvre

Un jour croyant trouver l’amour

On fait un beau rêve

Mais l’orage emporte votre bonheur

Le beau roman s’achève

Et serrant votre cœur

Lentement dans le soir

Le train s’en va

Sur le quai son mouchoir

S’enfuit déjà

Dans la glace comme un songe

Le mur gris de sa maison

Sous le jour qui s’allonge

S’estompe à l’horizon

En passant il semble dire

Un triste adieu

Et tout ce que j’aimais

Lorsque le train vire

Dans un flot de fumée

S’efface à jamais

Langzaam de avond in

De trein vertrekt

Op de kade zijn zakdoek

loopt al weg

In het ijs als een droom

De grijze muur van zijn huis

Onder de groeiende dag

Vervagen aan de horizon

Overigens lijkt het te zeggen

Een droevig afscheid

En alles waar ik van hield

Als de trein draait

In een stroom van rook

Voor altijd vervagen

Hart vol koorts

Op een dag gelovend om liefde te vinden

We hebben een mooie droom

Maar de storm neemt je geluk weg

De mooie roman eindigt

En je hart vastgrijpen

Langzaam de avond in

De trein vertrekt

Op de kade zijn zakdoek

loopt al weg

In het ijs als een droom

De grijze muur van zijn huis

Onder de groeiende dag

Vervagen aan de horizon

Overigens lijkt het te zeggen

Een droevig afscheid

En alles waar ik van hield

Als de trein draait

In een stroom van rook

Voor altijd vervagen