Unbounded Nameless Future - Krill

About six months ago

I went into my calendar

And I planned

The rest of my life

I only got two months in

And beyond that I just wrote

«Unbounded nameless future»

Now we have arrived

In unbounded nameless future

And how could who you are

Not be bound up in who you were?

About three days ago

I flipped all the way to the end

And I thought:

«What then?»

That’s just where I got tired of

Writing those three dumb words out

Good bye, mouth

Now I have arrived

In unbounded nameless future

And who could my blue heart

Not be totally bound up in your hair

A dead deer

Eyes Steve from

The side of the road

And roadkill

Knows more than

Steve’ll ever know

And somehow

A dog walks

From mountains and gin

And sometimes

How I wish

I were part of him

To be his tail, wagging

To be his tongue, lolling

To be his mouth, waiting

For meat, salivating

He sticks his snout into the carcass

And sinks his tooth into flesh

Deer can’t scream so she just hardens

Her heart and begs the dog to take what’s left

«Take what’s left!»

Ongeveer zes maanden geleden

Ik ging naar mijn agenda

En ik heb gepland

De rest van mijn leven

Ik heb nog maar twee maanden

En verder heb ik net geschreven

«Onbegrensde naamloze toekomst»

Nu zijn we aangekomen

In een onbegrensde naamloze toekomst

En hoe kan wie je bent

Niet gebonden zijn aan wie je was?

Ongeveer drie dagen geleden

Ik draaide helemaal naar het einde

En ik dacht:

"Wat dan?"

Dat is precies waar ik genoeg van kreeg

Die drie domme woorden opschrijven

Tot ziens, mond

Nu ben ik aangekomen

In een onbegrensde naamloze toekomst

En wie kan mijn blauwe hart

Wees niet helemaal vastgebonden in je haar

Een dood hert

Ogen Steve van

De kant van de weg

En roadkill

Weet meer dan

Steve zal het ooit weten

En op de een of andere manier

Er loopt een hond

Van bergen en jenever

En soms

Hoe ik wens

Ik maakte deel uit van hem

Om zijn staart te zijn, kwispelend

Om zijn tong te zijn, lollig

Om zijn mond te zijn, wachtend

Voor vlees, kwijlend

Hij steekt zijn snuit in het karkas

En zet zijn tand in het vlees

Herten kunnen niet schreeuwen, dus verhardt ze gewoon

Haar hart en smeekt de hond om te nemen wat er nog over is

«Neem wat over is!»