Was bleibt - Klaus Hoffmann

Stolpernd suchen deine Füße Halt

Auf Kopfstein tappst du hin, siehst bald

Deine Hündin an der Kneipe stehn

Du merkst, du hast nicht mal ein festes Wort für sie

Spürst seit Tagen nur noch Krampf in dir

Vertuscht ihn, spülst ihn weg, rauchst viel

Und wie immer wartest Du mit fremden Freunden

An langen Tischen auf den nächsten Morgen

Lachend läßt der Tag dich fallen

Wieder weißt du nicht, wofür du tust —

Was dir und mir noch bleibt

Was schon zu unserm Glück gehört

Was in uns Tag und Nacht verweilt

Nicht mal mehr unsre Träume stört

Ist vielleicht nur Angst

Die uns nach vorne treibt

Man hat zum Springpferd dich gemacht

Gezäumt für Hürden flott gemacht

Und wenn du erste Schwächen zeigst

Kommen Regenmacher, Priester und Doktoren

Die schmeicheln dir die Sonn' ins Ohr

Ziehst lieber ihre Lügen vor

Als eine triste Wahrheit, die du denkst

Du hier ja doch nicht ändern kannst

Lachend läßt der Tag dich fallen

Wieder weißt du nicht, wofür du tust —

Was dir und mir noch bleibt

Was schon zu unserm Glück gehört

Was in uns Tag und Nacht verweilt

Nicht mal mehr unsre Träume stört

Ist vielleicht nur Angst

Die uns nach vorne treibt

Da stehst du nun suchst eine Furt

Im Bächlein, der zum Wildbach wurd'

Starrst auf ein andres Ufer

Das so viele Träume, Hoffnungen, doch offen läßt

Du wartest auf den Morgenwind

Der dir einen Fährmann bringt

Und plötzlich siehst du, wie du schon

Bis an den Hals im tiefen Wasser stehst

Unsre Zeit ist jetzt und hier

Da gibt’s kein gestern und kein morgen —

Nur was uns von den Alten bleibt

Was schon zu unserm Glück gehört

Was in uns Tag und Nacht verweilt

Nicht mal mehr unsre Träume stört

Ist bestimmt nur Angst

Die uns nach vorne treibt

Struikelen, je voeten zoeken steun

Je tast op de kasseien, je zult het snel zien

Sta je teef in de kroeg

Je realiseert je dat je niet eens een vast woord voor haar hebt

Je hebt alleen al dagen krampen in je gevoeld

Bedek het, spoel het weg, rook veel

En zoals altijd wacht je met vreemde vrienden

Aan lange tafels tot de volgende ochtend

Door de dag te lachen, val je

Nogmaals, je weet niet waar je het voor doet...

wat blijft er voor jou en mij over?

Wat deel uitmaakt van ons geluk

Wat blijft er dag en nacht in ons hangen

Zelfs onze dromen niet meer verstoren

Misschien gewoon angst

Dat drijft ons vooruit

Je bent tot springpaard gemaakt

In toom gehouden voor hindernissen drijvend gemaakt

En wanneer je voor het eerst zwakheden laat zien

Kom regenmakers, priesters en dokters

Ze strelen de zon in je oor

Liever hun leugens

Als een sombere waarheid denk je

Je kunt het hier niet veranderen

Door de dag te lachen, val je

Nogmaals, je weet niet waar je het voor doet...

wat blijft er voor jou en mij over?

Wat deel uitmaakt van ons geluk

Wat blijft er dag en nacht in ons hangen

Zelfs onze dromen niet meer verstoren

Misschien gewoon angst

Dat drijft ons vooruit

Daar zoekt u een ford

In de beek die een stortvloed werd

Staren naar een andere kust

Dat laat zoveel dromen en hoop open

Je wacht op de ochtendwind

Ik breng je een veerman

En ineens zie je hoe je het al deed

Tot aan je nek staan ​​in diep water

Onze tijd is nu en hier

Er is geen gisteren en geen morgen -

Alleen wat overblijft van de oude

Wat deel uitmaakt van ons geluk

Wat blijft er dag en nacht in ons hangen

Zelfs onze dromen niet meer verstoren

Het is waarschijnlijk gewoon angst

Dat drijft ons vooruit