Puppen - Klaus Hoffmann

Ich wollte deinen Namen wissen

Wollte hören, wie du heißt —

Du sagst, sie hätten ihn dir weggerissen

Und dass du ihn schon lange nicht mehr weißt!

Weil aus deinem Mund nur Zahlen kamen

Auf deiner Zunge Ziffern lagen

Seh' ich, dass du längst gebrochen bist —

Dass dein Name eine Nummer ist!

Und schmeichelnd nahmst du meine Hand

Ich sollte in dir träumen

Von Honigblumen, Tüll und Samt —

Du wolltest nichts versäumen!

Weil so viel' kluge Sprüche kamen

Die alle gar nicht deine eig’nen waren

Seh' ich, dass du längst gebrochen bist —

Dass dein Herz sogar aus Gummi ist!

Und jauzend holte ich dir Tag und Nacht

Vom siebenten Himmel die Liebe —

Ich hatte sie für dich zurechtgemacht

Doch sie schien dir hier am Boden zu trübe!

Weil du noch immer mit den Wölfen heulst

Dich nicht von deinen tausend Fäden befreist

Seh' ich, dass du längst gebrochen bist —

Dass du nur noch eine Puppe bist!

Seh' ich, dass du längst gebrochen bist —

Dass du nur noch eine Puppe bist!

ik wilde je naam weten

Wilde je naam horen -

Je zegt dat ze het van je hebben afgepakt?

En dat je hem al lang niet meer kent!

Omdat er alleen cijfers uit je mond kwamen

Cijfers liggen op je tong

Ik zie dat je al heel lang gebroken bent -

Dat je naam een ​​nummer is!

En vleiend pakte je mijn hand

Ik zou in jou moeten dromen

Van honingbloemen, tule en fluweel -

Je wilde niets missen!

Omdat er zoveel slimme uitspraken kwamen

Die niet allemaal van jou waren

Ik zie dat je al heel lang gebroken bent -

Dat je hart zelfs van rubber is!

En juichend kreeg ik je dag en nacht

Liefde uit de zevende hemel -

Ik heb ze voor je verzonnen

Maar ze leek te bewolkt voor jou hier op de grond!

Omdat je nog steeds huilt met de wolven

Bevrijd jezelf niet van je duizend draadjes

Ik zie dat je al heel lang gebroken bent -

Dat je maar een pop bent!

Ik zie dat je al heel lang gebroken bent -

Dat je maar een pop bent!