Er dachte - Klaus Hoffmann

Er stand auf der Brücke über'm aufgewühlten Fluß

Und er dachte und dachte und dachte

Die Stimme in ihm sagte

Warum gehst du nicht zu dir

Er dachte und dachte und dachte

Schon so lange hatte er gegrübelt und gesucht

Seine Frage in der Dunkelheit gefragt

Wo ist denn dieses blöde Glück, wo ist es denn, verflucht

Er dachte und dachte und dachte

Er stand auf der Brücke über'm aufgewühlten Fluß

Und er dachte und dachte und dachte

Und die Stimme in ihm sagte

Warum gehst du nicht zu dir

Er dachte und dachte und dachte

Denn er hatte eine Sehnsucht

Nach dem unbekannten Land

Doch es blieben die Gedanken wie Gebot

Denn sein Kopf war ihm vertrauter

Als die rechte linke Hand

Er dachte und dachte und dachte

Er stand auf der Brücke über'm aufgewühlten Fluß

Und er dachte und dachte und dachte

Und die Stimme in ihm sagte

Warum gehst du nicht zu dir

Er dachte und dachte und dachte

Er dachte und dachte und dachte

Er dachte und dachte und dachte

Hij stond op de brug over de woelige rivier

En hij dacht en dacht en dacht

De stem in hem zei:

Waarom ga je niet naar jou?

Hij dacht en dacht en dacht

Hij was al zo lang aan het nadenken en zoeken

Stelde zijn vraag in het donker

Waar is dit stomme geluk, waar is het, verdomme

Hij dacht en dacht en dacht

Hij stond op de brug over de woelige rivier

En hij dacht en dacht en dacht

En de stem in hem zei:

Waarom ga je niet naar jou?

Hij dacht en dacht en dacht

Omdat hij een verlangen had

Naar het onbekende land

Maar de gedachten bleven als geboden

Omdat zijn hoofd hem meer vertrouwd was

Als de rechtse linkerhand

Hij dacht en dacht en dacht

Hij stond op de brug over de woelige rivier

En hij dacht en dacht en dacht

En de stem in hem zei:

Waarom ga je niet naar jou?

Hij dacht en dacht en dacht

Hij dacht en dacht en dacht

Hij dacht en dacht en dacht