All'orizzonte - Kento

Nato in Calabria seconda metà dei '70

Una famiglia che lottava a far quadrare il conto in banca

E imparo appena a parlare per salutare

Emigriamo prima della prima elementare

E prima spiagge e gabbiani vento e risacca

E poi il rumore delle fabbriche e la pioggia sulla giacca

A 5 anni o forse meno è già un segreto

Che partivo già pensando a tornare indietro

Anche se avevo altri parenti in alta Italia

In Svizzera nel Canada in Argentina e Australia

Sangue del mio sangue che è sparso sull’atlante

Ancora oggi odio chi disprezza l’emigrante

E ripensandoci poteva andarmi peggio

Ma mamma ha vinto il concorso e si torna a Reggio

Come la pioggia riporta alla fonte il fiume

La casa è dov'è il cuore e non è un luogo comune!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso il mio destino

Sono io che lo scrivo!

sono io che lo scrivo!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso ciò che vivo

Mi dà un nuovo motivo per ogni nuovo respiro!

Crescendo raggiungevo qualche piccola vittoria

A scuola ero il migliore in Italiano e Storia

Le prime borse di studio messe alla posta

A centomila a centomila che il futuro costa

E dopo era la vita di un ragazzo calabrese

Di botte non ne ho date più di quante ne abbia prese

A 15 anni gridavo la vita è mia

Scontri piazza fasci manganelli e polizia

E ho visto sangue per terra e pistole a scuola

Amici del pallone uccisi per mezza parola

E ho visto gente cambiare cognome e accento

Ma il posto da cui provengono resta dentro

Ed i mafiosi sui muri della città

Non dicono DC ma Casa delle libertà

'95 qua la storia non migliora

Ho diciott’anni faccio le valigie e parto ancora!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso il mio destino

Sono io che lo scrivo!

sono io che lo scrivo!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso ciò che vivo

Mi dà un nuovo motivo per ogni nuovo respiro!

E mi ritrovo a Roma io ragazzo di provincia

Tra l’università e un millennio che comincia

Intanto mille palchi mille fatti mille scazzi

E continuavo a cercare il mare in mezzo ai palazzi

Lavoro da precario ben oltre l’orario

Scrivevo ma le rime non pagavano il salario

E adesso sono grande ho un mutuo sulle spalle

E nessun capitale se non cervello e palle

Guardo lo specchio a Novembre sono 31

E non ho mai fatto una striscia nè sparato a nessuno

Ho varie cicatrici e ricordi infelici

Ma un sole ben più forte nelle radici

E non sono dalla parte dei vincenti

Ma conosco il mio futuro ed i suoi occhi verdi

Ed ho molte più favole che lacrime da scrivere

Se lei mi sorride non mi resta che viverle!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso il mio destino

Sono io che lo scrivo!

sono io che lo scrivo!

Ho gli occhi all’orizzonte fin da quando ero bambino

Mio padre mi diceva parole che non capivo

Lo capisco adesso perchè adesso ciò che vivo

Mi dà un nuovo motivo per ogni nuovo respiro!

Geboren in Calabrië in de tweede helft van de jaren zeventig

Een gezin dat worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen op de bank

En ik ben net aan het leren om te praten om hallo te zeggen

We emigreren voor de eerste klas

En eerst stranden en meeuwen, wind en onderstroom

En dan het lawaai van de fabrieken en de regen op de jas

Op 5 jaar oud of misschien jonger, is het al een geheim

Dat ik er al aan dacht om terug te gaan

Ook al had ik andere familieleden in hoog Italië

In Zwitserland, Canada, Argentinië en Australië

Bloed van mijn bloed dat vergoten is op de atlas

Zelfs vandaag haat ik degenen die de emigrant verachten

En als ik erover nadenk, had het erger kunnen zijn

Maar mama heeft de wedstrijd gewonnen en we keren terug naar Reggio

Hoe de regen de rivier terugbrengt naar de bron

Het huis is waar het hart is en het is geen gewone plek!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

Ik begrijp het nu, want nu is mijn lot

Ik ben het die het schrijft!

ik ben het die het schrijft!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

 Ik begrijp het nu, want nu leef ik

Het geeft me een nieuwe reden voor elke nieuwe ademhaling!

Toen ik opgroeide, behaalde ik enkele kleine overwinningen

Op school was ik de beste in Italiaans en geschiedenis

De eerste beurzen zijn op de post gedaan

Honderdduizend tot honderdduizend die de toekomst kost

En daarna was het het leven van een Calabrische jongen

Ik heb niet meer gekregen dan ik heb genomen

Toen ik 15 was, riep ik: het leven is van mij

Botsingen op het plein met wapenstokken en politie

En ik zag bloed op de grond en geweren op school

Voetbalvrienden vermoorden voor een half woord

En ik heb mensen hun achternaam en accent zien veranderen

Maar de plek waar ze vandaan komen, blijft binnen

En de maffiosi op de muren van de stad

Ze zeggen niet DC maar House of Freedoms

'95 hier wordt het verhaal niet beter

Ik ben achttien, ik pak mijn koffers en vertrek weer!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

Ik begrijp het nu, want nu is mijn lot

Ik ben het die het schrijft!

ik ben het die het schrijft!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

 Ik begrijp het nu, want nu leef ik

Het geeft me een nieuwe reden voor elke nieuwe ademhaling!

En ik bevind me in Rome als een provinciejongen

Tussen universiteit en een millennium dat begint

Ondertussen duizend etappes, duizend feiten, duizend scazzi

En ik bleef zoeken naar de zee in het midden van de gebouwen

Ik werk als een onzekere werknemer tot ver na de werkuren

Ik schreef maar de rijmpjes betaalden het salaris niet

En nu ik ouder ben, heb ik een hypotheek op mijn schouders

En geen kapitaal maar hersenen en ballen

Ik kijk in de spiegel in november, het is 31

En ik heb nog nooit een streak gemaakt of iemand neergeschoten

Ik heb verschillende littekens en ongelukkige herinneringen

Maar een veel sterkere zon in de wortels

En ik sta niet aan de winnende kant

Maar ik ken mijn toekomst en zijn groene ogen

En ik heb veel meer sprookjes dan tranen om te schrijven

Als ze naar me lacht, hoef ik ze alleen maar na te leven!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

Ik begrijp het nu, want nu is mijn lot

Ik ben het die het schrijft!

ik ben het die het schrijft!

Ik heb mijn ogen op de horizon gericht sinds ik een kind was

Mijn vader zei woorden tegen me die ik niet verstond

 Ik begrijp het nu, want nu leef ik

Het geeft me een nieuwe reden voor elke nieuwe ademhaling!