Nostromo - KENT

April kom till stan

Läget var desperat

Jag är stolt att vi klarade av det

En del vänner försvann

Kärlek på långdistans

Några av dem var jag med och begravde

Men i minnet är jag hemma, mitt rum på Äppelstigen

Tar bussen upp mot Nyfors till dig

Jag hittar sista ciggen i Martins paisleyskjorta

Jag tror att världen väntar på mig

Men vi gav inga löften, har inga ord att hålla

Finns inget mer att säga nu

Jag lovar att jag minns allt som solljus på fasaden

Jag ser det klart framför mig

På spelning på ett kårhus, jag mötte mitt livs kärlek

Utan att egentligen levt

Jag föll på knä i hallen, jag tillbad telefonen

Och varje tyst minut var ett svek

Om jag hade något att säga fick jag åka hela vägen hem till dig

Eller skriva ett brev

Så svara på min fråga, jag har så jävla tråkigt

Varför blev allt som det blev?

Sommaren kom som ett grymt litet barn

Du sa: «Nu är det äntligen över»

Alla vänner vi har

Well, de få vi har kvar

Är det enda vi egentligen behöver

Ensam kom du och ensam går du

En vilsen astronaut

Den enda levande på Nostromo

Den sista i ditt slag

Ensam kom du och ensam går du

Den starkaste av de svaga

Omutbar som Conrads Nostromo

Är du en astronaut?

Jag lovar att jag minns allt nästan som det hände

Vi pratar aldrig om det igen

Men vi tänker alltid på det

Förvränger vissa saker

Förtränger allt det fula vi känt

Vi slipar ner våra kanter, våra drömmar, våra ideal

Den obegripliga kärleken

Och vägen till vårt helvete är byggd av goda föresatser

Hjältarna har blivit fienden

April kwam naar de stad

De situatie was wanhopig

Ik ben trots dat we het gehaald hebben

Sommige vrienden zijn verdwenen

Lange afstands liefde

Sommigen van hen was bij en begraven

Maar in mijn herinnering ben ik thuis, mijn kamer op Äppelstigen

Neemt de bus voor je naar Nyfors

Ik vind de laatste sigaret in Martin's paisley-shirt

Ik denk dat de wereld op me wacht

Maar we hebben niets beloofd, we hebben geen woorden om na te komen

Er valt nu niets meer te zeggen

Ik beloof dat ik me alles herinner als zonlicht op de gevel

Ik zie het duidelijk voor me

Tijdens een optreden in een vakbondsgebouw ontmoette ik de liefde van mijn leven

Zonder echt te leven

Ik viel op mijn knieën in de hal, ik aanbad de telefoon

En elke minuut stilte was een verraad

Als ik iets te zeggen had, moest ik helemaal naar huis naar jou

Of schrijf een brief

Dus beantwoord mijn vraag, ik verveel me zo verdomd

Waarom is alles gegaan zoals het is gelopen?

De zomer kwam als een wreed klein kind

Je zei: "Nu is het eindelijk voorbij"

Alle vrienden die we hebben

Nou, de weinige die we nog hebben

Is het enige wat we echt nodig hebben

Je kwam alleen en je gaat alleen

Een verloren astronaut

De enige die leeft op Nostromo

De laatste van je soort

Je kwam alleen en je gaat alleen

De sterkste van de zwakken

Onverwoestbaar als Conrad's Nostromo

Ben jij een astronaut?

Ik beloof dat ik me alles herinner zoals het gebeurde

We praten er nooit meer over

Maar we denken er altijd aan

Vervormt bepaalde dingen

Onderdrukt al het lelijke dat we voelden

We slijpen onze randen, onze dromen, onze idealen af

De onbegrijpelijke liefde

En de weg naar onze hel is gebouwd met goede bedoelingen

De helden zijn de vijand geworden