Längesen vi sågs - KENT

I solen är skolgården fylld av damm

Allting är tomt, tyst, spegelblankt

Jag glömmer att vi glömt allt om varann

Alla har vi fastnat hos nån någonstans

Som en ljudlös svartvit hallucination

Är marken sedd uppifrån bron

Vi kisade mot kameran och log…

Vi viker oss på asfalten av skratt

Ingenting kan röra oss i natt

Ibland så dör jag litegrann

När du halkar med din tunga på en

Bokstav i mitt namn

Som en ljudlös svartvit hallucination

Var marken sedd uppifrån bron

Vi vände oss mot kameran och log…

Som en ljudlös svartvit hallucination

Var marken sedd uppifrån bron

Vi vände oss mot kameran och log…

In de zon ligt het schoolplein vol stof

Alles is leeg, stil, spiegelglad

Ik vergeet dat we elkaar allemaal zijn vergeten

We zitten allemaal vast met iemand ergens

Als een stille zwart-wit hallucinatie

Is de grond gezien vanaf de top van de brug?

We tuurden naar de camera en glimlachten...

We wijken op het asfalt van het lachen

Niets kan ons vannacht in beweging brengen

Soms sterf ik een beetje

Wanneer je uitglijdt met je tong op een

Brief in mijn naam

Als een stille zwart-wit hallucinatie

De grond werd gezien vanaf de top van de brug

We wendden ons tot de camera en glimlachten...

Als een stille zwart-wit hallucinatie

De grond werd gezien vanaf de top van de brug

We wendden ons tot de camera en glimlachten...