Праймал - Ка тет

Зря ты вышел парень налегке, солнце светит где-то вдалеке

И морозным утром смело ходят слухи по пещерам, что здесь мамонты заснули в

леднике

Ты пинаешь грязными ногами снег, оставишь ненадолго здесь свой след

Усталые глаза расскажут, как же надоел белобородый плейстоцен тебе и мне

Ледяной костлявой дланью правит смерть, тут устали телами вгрызаться в холодную

твердь

По шалости капризной судьбы мы слышим, как дышит за нашими спинами голодный

зверь

Утром он опять кого-то съест, ты будешь следующий, чтобы был он сыт

На рассвете рикошетит эхо — тщетны все твои попытки докричатся до колючей звезды

Мы идём в эту метель за горизонт и наш любимый дом там где-то бесконечно далеко

С каждым шагом искалеченное тело по крупицам дарит ненасытной буре тут

последнее тепло

Последнее тепло, последнее тепло, снова человек заходит так далеко

На шлифованной земле миллионами шагов, под холодным одеялом молчаливых облаков

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Скользкие ловушки судьбы, что-то задубело внутри,

Но нам хочется верить в то, что настанет то время, когда от солнца беззвучно

заплачут льды

Мы упрямо продолжаем идти, нас как будто бы толкает инстинкт

В бесконечный горизонт снова бросают указательные пальцы бородатые вожди

Лица хранят летопись морщин, мы с каждым шагом выдыхаем жизнь

Судьба опять готовит новый поворот, скажи куда же заведет нас этот лабиринт

Ждёт стерильно белый окоём, бесконечный лёд

Осталась одна надежда на то, что по нашим следам за нами сюда никто не пойдёт

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Tevergeefs liet je de man licht, de zon schijnt ergens in de verte

En op een ijzige ochtend doen de geruchten de ronde in de grotten dat mammoeten hier in slaap zijn gevallen

gletsjer

Je trapt met vuile voeten door de sneeuw, laat hier even je sporen achter

Vermoeide ogen zullen jou en mij vertellen hoe moe het Pleistoceen met de witte baard is

De dood regeert met een ijzige knokige hand, hier zijn ze moe van het bijten in de kou

firmament

Door de grap van het grillige lot horen we de hongerige ademhaling achter onze rug.

beest

Morgenochtend eet hij weer iemand op, jij bent de volgende zodat hij vol zit

Bij het ochtendgloren weerkaatst de echo - al je pogingen zijn tevergeefs, schreeuwend naar de stekelige ster

We gaan deze sneeuwstorm achter de horizon in en ons geliefde huis is ergens oneindig ver weg

Bij elke stap geeft het kreupele lichaam beetje bij beetje mee aan de onverzadigbare storm hier

laatste warmte

Laatste voorronde, laatste voorronde, weer gaat de mens zo ver

Op gepolijste aarde met miljoenen treden, onder een koude deken van stille wolken

Dit is ijstijd

We zijn met minder

ijstijd

Hoor je

Met elke stap minder

Dit is ijstijd

We zijn met minder

ijstijd

Hoor je

Met elke stap minder

Gladde valstrikken van het lot, iets stijfs van binnen

Maar we willen geloven dat de tijd zal komen dat er geen geluid van de zon meer zal zijn

het ijs zal huilen

We blijven koppig lopen, alsof instinct ons duwt

De bebaarde stamhoofden gooien weer hun wijsvingers in de eindeloze horizon

Gezichten houden rimpels bij, we ademen het leven uit bij elke stap

Het lot bereidt weer een nieuwe wending voor, vertel me waar dit doolhof ons zal leiden

Wachten op een steriel wit raam, eindeloos ijs

Er is maar één hoop dat niemand ons hier in onze voetsporen zal volgen

Dit is ijstijd

We zijn met minder

ijstijd

Hoor je

Met elke stap minder

Dit is ijstijd

We zijn met minder

ijstijd

Hoor je

Met elke stap minder