Глушь - Ка тет

Не растение и навряд ли гений.

Пришёл какой есть на порог, весь здесь, открывайте двери.

За спиной снова шастают тени, там синяя река да душистое зелье.

Бездонные ямы с пнями да скалится зубастый щебень.

За спиной долгая дорога, глубокое болото.

Причудливо судьбой тасуется колода.

Ноют кости, подбит, но не сломленный дух по-прежнему молод.

Жизнь выжимает все соки, каждый получает свой опыт.

В бетонных зарослях города опять разведут дураков будто кроликов.

Снова чья-то мечта тут рассыпалась карточным домиком.

Ты пошёл напролом матёрым секачём на охотника.

Под копытами ямы зевают да скалятся хищными кольями.

Город стоит грудой камня — там, бежит муравьиная река по делам.

Если ты не стал бить по рукам, безнаказанно жирует пунцовый комар.

Ухмыляется оскалом безумца Луна.

Она знает, что здесь победит тишина.

Даже тех, кто за словом не лезет в карман.

Тех, кто не привык рожать в муках слова.

Так просто оказаться.

Затравленным волком, ни один готов.

Тут обнажить белый жемчуг клыков.

За вонючею кость гончим псом вцепиться в холку.

И ты можешь сказать:

«Рот закрой, тепло не трать,» что толку?

В топку, позади — предки, впереди потомки.

Не докричаться — это дикая глушь.

Где ненужный потерян среди равнодушных.

И нашла приют красноязычная чушь.

Прибежище потерянных душ.

Тут устали ждать чуда, но ждут.

Здесь незачем выпячивать цыплячью грудь.

Скоро нитка, бирка и труп.

Глушь — в клетках из рёбер бьются сердца.

Глушь — под кожу мохнатым клещом вгрызается страх.

Дремучая места, пульсация крови в висках.

Знай ты дорогу, скажи, ну разве пришёл бы сюда.

Здесь глушь!

Глушь…

Глушь… Глушь…

Глушь… Глушь…

Geen plant en nauwelijks een genie.

Wat er ook op de drempel kwam, allemaal hier, open de deuren.

Er dwalen weer schaduwen achter je aan, er is een blauwe rivier en een geurig drankje.

Bodemloze putten met stronken en tandsteen grijnzend.

Achter is een lange weg, een diep moeras.

Het dek wordt bizar geschud door het lot.

Botten doen pijn, gebroken, maar de ongebroken geest is nog jong.

Het leven perst alle sappen eruit, iedereen krijgt zijn eigen ervaring.

In het betonnen struikgewas van de stad zullen dwazen weer als konijnen worden gefokt.

Weer stortte iemands droom hier in als een kaartenhuis.

Je ging door met een doorgewinterde billhook tegen een jager.

Onder de hoeven gapen de kuilen en laten ze hun tanden zien als roofzuchtige staken.

De stad staat als een stapel stenen - daar stroomt een mierenrivier voor zaken.

Als je je handen niet hebt geslagen, kloven de karmozijnrode muggen ongestraft.

Luna grijnst met de grijns van een gek.

Ze weet dat hier stilte zal heersen.

Zelfs degenen die geen woord in hun zak steken.

Degenen die niet gewend zijn om te bevallen in de greep van woorden.

Zo makkelijk om te zijn.

Opgejaagd door een wolf, is er niet één klaar.

Hier blote witte pareltanden.

Want een stinkend bot, zoals een jachthond, klampt zich vast aan de schoft.

En je kunt zeggen:

"Hou je mond, verspil geen warmte", wat heeft het voor zin?

In de oven, achter - de voorouders, voor de nakomelingen.

Niet schreeuwen is een wilde wildernis.

Waar het onnodige verloren gaat tussen de onverschilligen.

En roodsprekende onzin vond onderdak.

Toevluchtsoord van verloren zielen.

Hier zijn ze het wachten op een wonder moe, maar ze wachten.

Het is niet nodig om hier kippenborsten uit te poffen.

Binnenkort een draad, een tag en een lijk.

Wildernis - harten kloppen in kooien gemaakt van ribben.

Wildernis - angst bijt onder de huid als een ruige teek.

Dichte plaatsen, pulsatie van bloed in de slapen.

Als je de weg weet, vertel me dan, zou je hierheen komen.

Stilte hier!

Achterland…

Stilte... Stilte...

Stilte... Stilte...