Elan - Judicator

These are the gasping death throes now

Into the final fight that I might know

I feel a rush of blood like thunder in my veins

The only fear that’s left is left alive but maimed

Rush them and fight to death

I hold my breath and pray for more

The sea of tears and tattered banners

Just like a prophecy, a prophecy that failed

The sea of tears and tattered banners

Our hearts cry out as one, and beat like drums of god

Our elan

We all inhale the smoke and fog

My brisk and youthful self has long been gone

The song of musket fire is playing to our fears

As silhouettes of men so suddenly appear

Pierced and shocked but I survive

We’re falling back now, like the ocean tide

Hearts of iron, squares of Old Guard

Fight like lions for the French retreat

I will not be silenced, I will not be caged

Take apart the man who built this stage

Ils ne passeront pas, we shall never yield

Despite the loss on the battlefield

Je ne cedrais jemais, they shall never pass

Protect the fall-back, we must make it last

General Cambronne is captured now

Repel their advance, show the English how

True men fight till collapse, defend their kin

The French are falling, hear the wounded cry

Back to home at Malmaison

Back to the calm before my storm

Fantasize of life anew, dream of life across the sea

There must be something for me there

Science and exploration call

Could I be slightly out of mind?

Surely Prometheus can’t fly

Into my final resting place, call me general to push disgrace

When springtime falls back into winter

Just like a prophecy, a prophecy that failed

Will auburn sunsets weep for me?

I steel my heart and sigh, then walk into the black

My elan

Dit zijn de naar adem snakkende doodsstrijd nu

In het laatste gevecht dat ik misschien weet

Ik voel een bloedstroom als de donder door mijn aderen

De enige angst die overblijft, is in leven gelaten maar verminkt

Haast je en vecht tot de dood

Ik houd mijn adem in en bid voor meer

De zee van tranen en gescheurde spandoeken

Net als een profetie, een profetie die faalde

De zee van tranen en gescheurde spandoeken

Onze harten schreeuwen als één, en kloppen als trommels van god

Ons elan

We ademen allemaal de rook en mist in

Mijn levendige en jeugdige zelf is allang verdwenen

Het lied van musketvuur speelt op onze angsten af

Zoals silhouetten van mannen zo plotseling verschijnen

Doorboord en geschokt, maar ik overleef

We vallen nu terug, zoals het oceaantij

Harten van ijzer, vierkanten van de oude garde

Vecht als leeuwen voor de Franse terugtocht

Ik zal niet het zwijgen worden opgelegd, ik zal niet worden gekooid

Haal de man uit elkaar die dit podium heeft gebouwd

Ils ne passeront pas, we zullen nooit toegeven

Ondanks het verlies op het slagveld

Je ne cedrais jemais, ze zullen nooit voorbijgaan

Bescherm de terugval, we moeten ervoor zorgen dat deze lang meegaat

Generaal Cambronne is nu gevangen genomen

Weersta hun opmars, laat de Engelsen zien hoe!

Echte mannen vechten tot ze instorten, verdedigen hun verwanten

De Fransen vallen, hoor de gewonde kreet

Terug naar huis in Malmaison

Terug naar de stilte voor mijn storm

Fantaseer opnieuw over het leven, droom over het leven aan de overkant van de zee

Daar moet iets voor mij zijn

Wetenschap en verkenningsoproep

Zou ik een beetje gek zijn?

Prometheus kan toch niet vliegen

In mijn laatste rustplaats, bel me generaal om schande te duwen

Wanneer de lente terug in de winter valt

Net als een profetie, een profetie die faalde

Zullen kastanjebruine zonsondergangen om mij huilen?

Ik steel mijn hart en zucht, en loop dan het zwart in

Mijn elan