Trenches - John Mayall, The Bluesbreakers

In the middle of summer nineteen fourteen

The young men of Europe all in their prime

Ahead lay the horrors of a world insane

It haunts me now to think about that time

One assassination leads to a clash of nations

Everybody talkin' war, a country worth fighting for

But how was anyone to know that hell was in store

Sign a dotted line and give a man a gun

Don’t worry boys, you’ll all be home by Christmas

But little by little the lights were going out

And heading for the front line the men were listless

Wondering in the rain will they ever see home again

Slaughter is about to start, best friends are blown apart

Never been a bloodier war in memory before

Shelling day and night driving men insane

Screams of the dying in no man’s land

Nowhere to run from the gas attacks

And everywhere you turn there’s another blind man

Losing life and limb, gangrene and rot set in

Weapons out to kill and maim, the boys are cryn' out in pain

Never be the same again, never see an end

If you ever get to France see the poppies in the fields

Just think about the red of the blood of heroes

Who died in the fury of battle day and night

The carnage of war all around when the sun rose

All the mud and rain, machine gun fire again

Never gonna leave that trench, wallow in the mud ad stench

Dyin' on a stretcher bench, time to say goodbye

A generation lost, four deadly years

Families left behind to a life of grieving

Ten million graves to be left untended

Nothing anymore left to believe in

Bodies ripped and torn long before I was born

But all those fine young men, never see their like again

I can vividly recall the pain down through the years

Midden zomer negentien veertien

De jonge mannen van Europa allemaal in hun bloei

Voor ons liggen de verschrikkingen van een krankzinnige wereld

Het achtervolgt me nu om aan die tijd te denken

Eén moord leidt tot een botsing van naties

Iedereen praat over oorlog, een land dat het waard is om voor te vechten

Maar hoe kon iemand weten dat de hel in aantocht was?

Teken een stippellijn en geef een man een pistool

Maak je geen zorgen jongens, jullie zijn allemaal thuis met Kerstmis

Maar beetje bij beetje gingen de lichten uit

En op weg naar de frontlinie waren de mannen lusteloos

Zich afvragend of ze in de regen ooit hun huis terug zullen zien

Het slachten staat op het punt te beginnen, beste vrienden zijn uit elkaar geblazen

Nooit eerder een bloediger oorlog geweest

Dag en nacht beschietingen die mannen tot waanzin drijven

Schreeuwen van de stervenden in niemandsland

Nergens om te vluchten voor de gasaanvallen

En overal waar je draait is er weer een blinde man

Leven en ledematen verliezen, gangreen en rotting treden in

Wapens om te doden en te verminken, de jongens huilen van de pijn

Nooit meer hetzelfde zijn, nooit een einde zien

Als je ooit in Frankrijk komt, zie dan de klaprozen in de velden

Denk maar aan het rood van het bloed van helden

Die stierf in de woede van de strijd dag en nacht?

Het bloedbad van oorlog rondom toen de zon opkwam

Al die modder en regen, weer mitrailleurvuur

Nooit meer uit die greppel, wentelen in de modder en stank

Stervend op een brancardbank, tijd om afscheid te nemen

Een generatie verloren, vier dodelijke jaren

Gezinnen achtergelaten voor een rouwend leven

Tien miljoen graven die onbeheerd moeten blijven

Niets meer om in te geloven

Lichamen gescheurd en verscheurd lang voordat ik werd geboren

Maar al die fijne jonge mannen, zie hun soort nooit meer

Ik kan me de pijn door de jaren heen nog levendig herinneren