Pauvre doudou - Joe Dassin

Ah, qu’il était doux d’ai-

Qu’il était doux d’aimer Doudou

Qu’il tardait à Doudou

D’ouvrir tout son coeur à Dédé

La lune éclairait les eaux noires du lac salé

Doudou a plu Dédé

Et sur le chemin qui les mène, un gros caillou

Dédé a plu Doudou

Elle se demandait d’où

Venait son amour pour Dédé

Et Dédé doutait d’ou-

D’oublier un jour sa Doudou

Le sable des dunes était chaud comme leur peau

Doudou a plu Dédé

Ils s’aimaient d’amour, d’eau douce et de fruits nouveaux

Dédé a plu Doudou

Mais le mois des pluies revint

Pour une autre Doudou

Plus dorée, plus dodue

Il s’en est allé très loin

A l’autre bout de l'île

Et n’est plus jamais revenu

Le vent se soulève et secoue les bananiers

Doudou n’a plus Dédé

La pluie fait des ronds sur les eaux du lac salé

Doudou n’a plus Dédé

Ach, hoe lief was het om lief te hebben...

Hoe lief was het om van Doudou te houden

Hoe lang duurde het voor Doudou

Om zijn hele hart te openen voor Dédé

De maan verlichtte het zwarte water van het zoutmeer

Doudou verheugde Dede

En op weg naar hen, een grote rots

Dede regende Doudou

Ze vroeg zich af waar?

Kwam zijn liefde voor Dede

En Dede twijfelde waar-

Om zijn Doudou op een dag te vergeten

Het zand van de duinen was warm als hun huid

Doudou verheugde Dede

Ze hielden van elkaar met liefde, zoet water en nieuw fruit

Dede regende Doudou

Maar de regenachtige maand kwam er weer aan

Voor nog een Doudou

Meer goudkleurig, voller

Hij is erg ver gegaan

Aan de andere kant van het eiland

En kwam nooit meer terug

De wind steekt op en schudt de bananenbomen

Doudou heeft Dede niet meer

De regen rimpelt op het water van het zoutmeer

Doudou heeft Dede niet meer