La fan - Joe Dassin

Pendant que le chanteur chantait

Ses pacotilles enviolonnés

La fille en coulisse écoutait

Émerveillée, abandonnée

Mais comment faisait-il sans la connaître

Pour savoir sa vie par coeur?

Est-ce qu’il s'était penché à sa fenêtre

Une nuit en spectacteur?

Pendant que le chanteur dansait

Ses quatre pas de dérision

La fille en coulisse pensait

Qu’elle était là, de ses chansons

Oh, si tu savais combien de vrai chagrin

Se raccroche au ciel artificiel de tes refrains

Après l’après-dernier appel

Il est allé se rhabiller

Dire qu’il était là tout près d’elle

Derrière la porte verrouillée

Savait-il seulement qu’aux heures grises

C’est lui qui tenait sa main?

Qui l’empechait de faire des bêtises

En disant: «C'est beau demain»…

Pendant que le chanteur rentrait

Accompagné d’une imprévue

La fille en coulisse rêvait

Que c'était lui qu’elle avait vu

Oh, si tu savais combien de vrai chagrin

Se raccroche au ciel artificiel de tes refrains

Terwijl de zangeres zong

Het is slordig slordig

Het meisje achter de schermen luisterde

Verbaasd, verlaten

Maar hoe deed hij het zonder haar te kennen?

Zijn leven uit het hoofd kennen?

Had hij uit zijn raam geleund?

Een avondje uit?

Terwijl de zanger aan het dansen was

Zijn vier stappen van spot

Het meisje achter de schermen dacht na

Dat ze daar was, van haar liedjes

Oh, als je eens wist hoeveel echt verdriet

Klampt zich vast aan de kunstmatige lucht van je refreinen

Na de voorlaatste oproep

Hij ging zich aankleden

Om te zeggen dat hij er heel dicht bij haar was

Achter de gesloten deur

Wist hij dat zelfs in grijze uren?

Was hij degene die haar hand vasthield?

Wie weerhield hem ervan domme dingen te doen?

Zeggen: "Het is mooi morgen"...

Toen de zanger thuiskwam

Vergezeld van een onverwachte

Het meisje achter de schermen was aan het dromen

Dat hij het was die ze had gezien

Oh, als je eens wist hoeveel echt verdriet

Klampt zich vast aan de kunstmatige lucht van je refreinen