L'albatros - Joe Dassin

Vois cet oiseau blanc prisonnier du ciel

Dans sa grande cage étoilée

Moi, de temps en temps je me sens pareil

A cet éternel exilé

Lui, qui ne sait pas replier ces ailes

Moi, qui ne sais pas m’arrêter

Vois cet oiseau blanc prisonnier du ciel

Dans sa grande cage étoilée

Moi, de temps en temps je me sens pareil

A ce voyageur fatigué

Toi, de tout en bas parfois tu l’appelles

Lui, il voudrait bien se poser

Mais il ne peut pas replier ses ailes

Et toi, tu ne peux pas t’envoler

Zie die witte vogel gevangen in de lucht

In zijn grote sterrenkooi

Ik, af en toe voel ik hetzelfde

Naar deze eeuwige ballingschap

Hij, die niet weet hoe hij deze vleugels moet vouwen

Ik, die niet kan stoppen

Zie die witte vogel gevangen in de lucht

In zijn grote sterrenkooi

Ik, af en toe voel ik hetzelfde

Aan deze vermoeide reiziger

Jij, van beneden roep je soms

Hij, hij zou graag willen settelen

Maar hij kan zijn vleugels niet vouwen

En jij, je kunt niet wegvliegen