J'ai craqué - Joe Dassin

Entre les fauteuils du 15, rue de Bretagne

Et les rocking-chairs de la maison de campagne

On balançait

Notre vie douillette, sans surprise et sans un

Pain quotidien de nos dix ans de bonheur

Au bonheur près j'étais bien protégé

Dans le film à tiroir de ma vie bien rangée

Avec les samedi soir pour changer

Pour changer de quoi toi et moi

Moi et toi, femme et mère à la fois

J’ai craqué, j’ai craqué

J’attendais ta fête pour t’apporter des fleurs

Je ne chantais plus, j’avais des pantoufles au coeur

Je m’endormais

Tu savais quand je disais: «Devine où on part?»

Tu riais avant que j’ai fini mes histoires

Et même après tu m’avais tellement dit

Que je n'étais qu’un gosse, un gamin

Étourdi, que je m’imaginais tout petit

Et puis d’un seul coup j’ai grandi

Et j’ai coupé le fil du passé

J’ai craqué, j’ai craqué

Je ne sais pas où mais je m’en vais droit devant

Meme si l’allumette n’a craqué que le temps

D’une étincelle

Je m’en contrefous si ça permet de rêver

De faire un détour loin des chemins programmés

Toujours pareils et le vent de folie

Qui fait tourner si fort le moulin de ma vie

Qu’importe s’il s’arrête aujourd’hui

Puisque celle qui lui a dit de souffler

Reste et me donne envie de craquer

J’ai craqué, j’ai craqué …

Tussen de fauteuils op 15, rue de Bretagne

En de schommelstoelen van het landhuis

We waren aan het schommelen

Ons gezellige leven, zonder verrassingen en zonder a

Dagelijks brood van onze tien jaar geluk

Gelukkig was ik goed beschermd

In de ladefilm van mijn opgeruimde leven

Met zaterdagavond om te veranderen

Om te veranderen van wat jij en ik

Ik en jij, vrouw en moeder tegelijk

Ik kraakte, ik kraakte

Ik wachtte op je feestje om je bloemen te brengen

Ik zong niet meer, ik had pantoffels in mijn hart

ik viel in slaap

Weet je toen ik zei: "Raad eens waar we heen gaan?"

Je lachte voordat ik klaar was met mijn verhalen

En zelfs nadat je me zoveel hebt verteld

Dat ik nog maar een kind was, een kind

Verdwaasd, dat ik mezelf heel klein inbeeldde

En toen werd ik ineens volwassen

En ik knip de draad van het verleden door

Ik kraakte, ik kraakte

Ik weet niet waar, maar ik ga rechtdoor

Zelfs als de wedstrijd pas op tijd slaat

van een vonk

Het kan me niet schelen of het je toelaat om te dromen

Om een ​​omweg te maken weg van de geplande paden

Altijd hetzelfde en de wind van waanzin

Wie draait de molen van mijn leven zo hard

Het maakt niet uit of het vandaag stopt

Omdat degene die hem vertelde te blazen

Blijf en laat me kraken

Ik kraakte, ik kraakte...