Brouillard - Jean-Jacques Goldman

Brouillard et matin

Blanches et froides mes mains

Le poids du sac aux épaules

Brumes dans la tête

Les secondes et les gestes

Le froid qui brûle et qui frôle

L’heure n’est plus aux projet, regrets passés, oubliés rêves et délires

Si tu ne sais pas ou tu vas, l’habitude est là pour te le dire

Muscle qui fatigue

C’est l’outil qui te guide

Le feu l’acier qui imposent

Douces dans la tête

Des voix, loin, te répètent

Il y a des rêves qu’on ose

L’heure n’est plus aux projet, regrets passés, oubliés rêves et délires

La route est là, ton pas claque pour de vrai, pour ne plus revenir

Je prendrai la nationale

Guidé par une évidence

Par une fièvre brutale et je partirai

Je prendrai les pluies du Sud

Pures et lourdes à bras le corps

Les tiédeurs et les brûlures et je renaîtrai

J'écouterai les secondes dans les pays arrêté

Elles durent tout un monde, une éternité

Et quand j’atteindrai le terme quand le tour sera joué

Je n’aurai jamais plus jamais les yeux baissés

Oublier les visages

Regretter son sourire

Les larmes au coin de ses cils

Savoir briser partir

Pour ne jamais haïr

C’est tellement difficile

L’heure n’est plus aux projet, regrets passés, oubliés rêves et délires

La route est là, ton pas claque pour de vrai, pour ne plus revenir

Mist en ochtend

Wit en koud mijn handen

Het gewicht van de schoudertas

Mist in het hoofd

Seconden en gebaren

De kou die brandt en borstelt

De tijd is voorbij voor projecten, spijt uit het verleden, vergeten dromen en waanideeën

Als je niet weet waar je heen gaat, is de gewoonte hier om het je te vertellen

Vermoeide spieren

Het is de tool die je begeleidt

Brand staal imposant

Zoet in het hoofd

Stemmen, ver weg, herhaal je

Er zijn dromen die we durven

De tijd is voorbij voor projecten, spijt uit het verleden, vergeten dromen en waanideeën

De weg is er, je stap klikt echt, om nooit meer terug te keren

Ik neem de nationale

Geleid door bewijs

Door een brute koorts en ik ben weg

Ik neem de zuidelijke regens

Puur en hardhandig

Warmte en brandwonden en ik zal herboren worden

Ik zal luisteren naar de seconden in de gestopte landen

Ze duren een wereld, een eeuwigheid

En wanneer ik het einde bereik wanneer de truc gedaan is

Ik zal nooit meer mijn ogen neerslaan

vergeet de gezichten

Spijt van zijn glimlach

De tranen in de hoek van haar wimpers

weet hoe je moet breken

om nooit te haten

Het is zo moeilijk

De tijd is voorbij voor projecten, spijt uit het verleden, vergeten dromen en waanideeën

De weg is er, je stap klikt echt, om nooit meer terug te keren