Однажды - Iva

Я однажды покину город,

Сяду в поезд и до конечной,

Буду книгу читать под грохот колес.

Утро.

Тихо.

Лазурь и дымка…

Я шугну с рюкзаком в прохладу,

Отключу телефон, и симка

Безвозвратно утонет в снегу.

Я буду долго идти по тропинке

Меж сугробов по стройному лесу,

На ресницы осядут снежки,

Что так щедро подарит зима.

Вдалеке замерещится дом вдруг,

Вмиг зайду, не стучась, и с порога

Я скажу: «ну вот я и дома,

Загорайся скорее печь!»

Я присяду у огня,

Протяну замерзшие руки,

Буду счастлива, как никогда,

Не помру, не волнуйтесь со скуки!

Будет праздник в моем доме жить,

Будут музыка письма и книги,

Я по-прежнему буду тебя любить,

Приходи, свет не будут гасить.

Встану рано, пойду гулять,

Налюбуюсь вдоволь рассветом,

Буду долго бродить, а потом

Согреваться дома за обедом.

Научусь готовить пирог,

Что бабуля ставила к чаю,

Буду кофе пить и домой писать

Только два слова «я скучаю».

Будет чисто всегда и светло,

Окна в доме будут большие,

На окне будет светоч стоять,

Ночью темной тебя направлять,

Не заблудишься, знаю точно,

Я оставила всюду подсказки,

Просто я - героиня сказки!

Нашей сказки.

Жду дома, идем!

Я присяду у огня,

Протяну замерзшие руки,

Буду счастлива, как никогда,

Не помру, не волнуйтесь со скуки!

Будет праздник в моем доме жить,

Будут музыка письма и книги,

Я по-прежнему буду тебя любить,

Приходи, свет не будут гасить.

Я присяду у огня,

Протяну замерзшие руки,

Буду счастлива, как никогда,

Не помру, не волнуйтесь со скуки!

Будет праздник в моем доме жить,

Будут музыка письма и книги,

Я по-прежнему буду тебя любить,

Приходи, свет не будут гасить.

Ik zal op een dag de stad verlaten

Ik zal in de trein zitten en naar de laatste,

Ik zal een boek lezen onder het geraas van wielen.

Ochtend.

Rustig.

Azuurblauw en nevel...

Ik ga met een rugzak in de koelte,

Ik zet de telefoon en de simkaart uit

Onherroepelijk verdrinken in de sneeuw.

Ik zal het pad voor een lange tijd bewandelen

Tussen sneeuwbanken in een slank bos,

Sneeuwballen zullen op de wimpers vallen,

Wat de winter zo gul zal geven.

In de verte bevriest het huis plotseling,

Ik ga meteen naar binnen, zonder te kloppen, en vanaf de drempel

Ik zal zeggen: "Nou, hier ben ik thuis,

Steek de oven aan!”

Ik zal bij het vuur hurken

Ik zal mijn bevroren handen uitstrekken

Ik zal gelukkig zijn als nooit tevoren

Ik ga niet dood, maak je geen zorgen dat je je verveelt!

Er zal een vakantie in mijn huis zijn om te leven,

Er zal muziek zijn, brieven en boeken,

ik zal nog steeds van je houden

Kom, het licht zal niet gedoofd worden.

Ik sta vroeg op, ik ga wandelen,

Ik hou van de dageraad

Ik zal een lange tijd ronddwalen, en dan

Thuis opwarmen tijdens het avondeten.

Leer een taart maken

Wat zette oma op de thee

Ik zal koffie drinken en naar huis schrijven

Slechts twee woorden "Ik mis je".

Het zal altijd schoon en helder zijn,

De ramen in het huis zullen groot zijn,

Er zal een licht op het raam zijn,

Begeleid je in de donkere nacht

Je zult niet verdwalen, dat weet ik zeker

Ik heb overal hints achtergelaten

Ik ben gewoon de heldin van een sprookje!

Ons sprookje.

Ik wacht thuis, laten we gaan!

Ik zal bij het vuur hurken

Ik zal mijn bevroren handen uitstrekken

Ik zal gelukkig zijn als nooit tevoren

Ik ga niet dood, maak je geen zorgen dat je je verveelt!

Er zal een vakantie in mijn huis zijn om te leven,

Er zal muziek zijn, brieven en boeken,

ik zal nog steeds van je houden

Kom, het licht zal niet gedoofd worden.

Ik zal bij het vuur hurken

Ik zal mijn bevroren handen uitstrekken

Ik zal gelukkig zijn als nooit tevoren

Ik ga niet dood, maak je geen zorgen dat je je verveelt!

Er zal een vakantie in mijn huis zijn om te leven,

Er zal muziek zijn, brieven en boeken,

ik zal nog steeds van je houden

Kom, het licht zal niet gedoofd worden.