Ермак - Игорь Растеряев

Чтоб о предке моем казаке

Разузнать правдивую версию,

Я пришел к пересохшей реке

В без пятнадцати сорок по Цельсию.

Тут когда-то был наш хуторок

А теперь бугорки да садочки,

А теперь перекрестье дорог,

В горизонт уходящих до точки.

Мои предки тут с детства жили,

Руку ставили рубкой хвороста,

А потом кому надо служили

Вплоть до кризиса среднего возраста,

На привалах варили варево

И в походы ходили с пением.

С ними враг любой разговаривал,

Словно крепкий ремесленник с гением.

Где пройдут - там валяются флаги,

Стон чужих речевых оборотов -

Все как после попойки в общаге

Института дружбы народов.

Я стою у иссохшей реки:

Ни воды, ни лягушек, ни ряски.

Где народ, что рубил в две руки,

Взял Сибирь и дошел до Аляски?!

Где все те, кто в бескрайнем бою

До Китая Россию раздвинули?!

Почему я сегодня стою

Здесь один, без земли и без имени?!

И смотрю на терновый кусток,

На осину, что между садочками?!

То - не тёрн, то - терновый венок,

И осиновый кол с листочками.

Я поставил на Родине крест -

Пусть стоит здесь, как наваждение,

Как финальный аккорд этих мест,

Как пародия возрождения.

Представляю я прошлые века:

Шашка наголо, на щите олень,

Будто я - казак батьки Ермака,

И наступает ночь, наступает день.

Атаман наш песню бодро голосит.

Бородища до пупа висит.

Будто все в дыму, будто все в огне.

Снова на Восток скачет наша рать.

Чтоб среди ковров в шахматной стране

С черным королем в шашки поиграть.

Нам по нраву эти горы и поля,

Значит, здесь казачья земля!

Скалы, бурелом, талая вода.

Прет без всяких карт батька атаман.

Где я запою - там и широта,

Где мой конь пройдет - там меридиан.

Пусть ругают нас с западных столиц -

Нам на них плевать, нас не взять на понт:

У России нет никаких границ -

У России есть только горизонт!

Остаются позади от наших войск

Наши метки - Красноярск, Тобольск.

Завтра на заре снова будет бой,

Будет сталь на сталь налетать звеня,

Но всему назло я вернусь домой

Или со щитом, но скорей с двумя.

Буду вспоминать как я воевал,

Как на край Земли вывел Атаман.

И весь мир смотрел, как у Камчатский скал

Тихи Дон впадал в Тихий океан.

Как ты недобро щуришься, браток.

Отдавай-ка быстро островок!

Вот бы на чуть-чуть в прошлые века:

Шашка наголо, на щите олень.

Вот бы впереди батьку Ермака,

И наступает ночь, наступает день.

Dus dat over mijn voorouder Kozak

Ontdek de echte versie

Ik kwam bij een droge rivier

Bij vijftien tot veertig Celsius.

Hier stond vroeger onze boerderij.

En nu de heuvels en tuinen,

En nu het kruispunt

In de horizon vertrekkend naar het punt.

Mijn voorouders hebben hier van kinds af aan gewoond,

De hand was gezet als een haksel van kreupelhout,

En wie moet er dan bediend worden?

Tot de midlifecrisis

Op de haltes gebrouwen brouwsel

En ze gingen op campagnes met zingen.

Elke vijand sprak met hen,

Als een sterke vakman met een genie.

Waar ze passeren - vlaggen liggen daar,

Kreunen van andermans spraak verandert -

Alles is zoals na het drinken in een hostel

Volksvriendschapsinstituut.

Ik sta bij een droge rivier

Geen water, geen kikkers, geen kroos.

Waar zijn de mensen die in twee handen snijden,

Nam Siberië en bereikte Alaska?!

Waar zijn al degenen die in een eindeloze strijd verwikkeld zijn?

Rusland naar China geduwd?!

Waarom sta ik vandaag?

Hier alleen, zonder land en zonder naam?!

En ik kijk naar de doornstruik,

Op de esp, wat is er tussen de tuinen?!

Dat is geen doorn, dat is een krans van doornen,

En een espenstok met bladeren.

Ik zette een kruis in mijn vaderland -

Laat het hier staan ​​als een obsessie

Als het slotakkoord van deze plaatsen,

Als een parodie op een opwekking.

Ik vertegenwoordig afgelopen eeuwen:

Een sabel zonder schede, een hert op het schild,

Alsof ik een Kozakkenvader Yermak ben,

En de nacht komt, de dag komt.

Ataman vertolkt vrolijk ons ​​lied.

De baard hangt tot aan de navel.

Alsof alles in rook staat, alsof alles in brand staat.

Ons leger galoppeert weer naar het Oosten.

Zodat tussen de tapijten in het schaakland

Speel dammen met de zwarte koning.

We houden van deze bergen en velden,

Dus, hier is het Kozakkenland!

Rotsen, windscherm, smeltwater.

Pret zonder kaarten, pap ataman.

Waar ik zing - daar is breedte,

Waar mijn paard zal passeren - daar is een meridiaan.

Laat ze ons schelden vanuit westerse hoofdsteden -

We geven niet om ze, we kunnen niet op een show worden genomen:

Rusland heeft geen grenzen -

Rusland heeft alleen een horizon!

Blijf achter onze troepen

Onze labels zijn Krasnojarsk, Tobolsk.

Morgen bij zonsopgang zal er weer een gevecht zijn,

Er zal staal op staal zijn, rinkelend,

Maar ondanks alles ga ik terug naar huis

Of met een schild, maar liever met twee.

Ik zal onthouden hoe ik heb gevochten

Hoe Ataman naar de rand van de aarde bracht.

En de hele wereld keek hoe de Kamtsjatka rotsen

De Tikhi Don mondde uit in de Stille Oceaan.

Hoe je onvriendelijk tuurt, broer.

Geef me snel het eiland!

Dat zou een beetje in de afgelopen eeuwen zijn:

Een sabel uit de schede, een hert op het schild.

Dat zou de oude man Yermak voor zijn,

En de nacht komt, de dag komt.