Technicolor - I Hate This Place

Slip away

Through the shades

Of darkened amber in her eyes

See it all

Iridescent, flowing from the other side

Shifting ground

Watch the hues collide

As the kaleidoscope it turns

Piercing light

As she wakes to life

She starts to breathe and

She

She comes through in Technicolor

And you can’t help but fall for her

And now

You’re lost so far out

In the afterglow

She’s the only thing you’ll ever know

She’s the only thing you’ll ever know

Say goodbye

Say how everything is gonna be all right

Clichéd lines

And the spectrum shifts

To darkness from the light

Under skies

Grays that fall in sheets

Like tears that time won’t dry

Great divides

But no memories fade to black and white cuz

She

She comes through in Technicolor

And you can’t help but fall for her

And now

She never wants to let you go

You’re the only thing she’ll ever know

You’re the only thing she’ll ever know

And you still hear her calling

You still feel the longing

For what you once had

It tumbles over you then over and again

This darkness blinding

But somewhere the sun’s still shining

On the day paths cross again

To scatter light a million miles when

She

She comes through in Technicolor

And you can’t help but fall for her

And now

You’re lost so far out

In the afterglow

She’s the only thing you’ll ever know

She’s the only thing you’ll ever know

Slip away

Through the shades

Of darkened amber in her eyes

Weg slippen

Door de tinten

Van verdonkerd amber in haar ogen

Alles zien

Iriserend, stromend van de andere kant

Grond verschuiven

Kijk hoe de tinten botsen

Als de caleidoscoop verandert het

Piercing licht

Terwijl ze tot leven komt

Ze begint te ademen en

Ze

Ze komt door in Technicolor

En je kan niet anders dan voor haar vallen

En nu

Je bent zo ver verdwaald

In de nagloed

Zij is het enige dat je ooit zult weten

Zij is het enige dat je ooit zult weten

Zeg vaarwel

Zeg hoe alles goed komt

Cliché lijnen

En het spectrum verschuift

Naar de duisternis van het licht

onder de hemel

Grijstinten die in bladen vallen

Als tranen die de tijd niet zal drogen

Grote verdeeldheid

Maar geen herinneringen vervagen naar zwart-wit cuz

Ze

Ze komt door in Technicolor

En je kan niet anders dan voor haar vallen

En nu

Ze wil je nooit laten gaan

Jij bent het enige wat ze ooit zal weten

Jij bent het enige wat ze ooit zal weten

En je hoort haar nog steeds roepen

Je voelt nog steeds het verlangen

Voor wat je ooit had

Het tuimelt dan steeds weer over je heen

Deze duisternis verblindt

Maar ergens schijnt de zon nog

Op de dag kruisen paden elkaar weer

Om een ​​miljoen mijl licht te verspreiden wanneer:

Ze

Ze komt door in Technicolor

En je kan niet anders dan voor haar vallen

En nu

Je bent zo ver verdwaald

In de nagloed

Zij is het enige dat je ooit zult weten

Zij is het enige dat je ooit zult weten

Weg slippen

Door de tinten

Van verdonkerd amber in haar ogen