Beastly Beauty - hitRECord

A long time ago, in a story so old

There was a beauty and and a beast, or so I’ve been told

They were these two strangers, two lonely souls

But it’s not what you think, no, here’s how it goes:

Lets start with the Beast, he was ugly and scary

Pathetic and poor, and horribly hairy

The outside was rough, but once he smiled

You could see that he had a heart of gold inside

The Beast loved a Beauty, this pretty little thing

She was the fairest of them all, and she could dance and sing

But unlike the beast whose love shined the best

She loved herself, never cared for the rest

La Belle et la bête (the beauty and the beast)

Quelle tragédie (what a tragedy)

Elle est comme le jour (she is like the day)

Il est comme la nuit (he is like the night)

Il est amoureux (he is in love)

Elle ne se soucie pas (she doesn’t care)

Vont-ils mourir tout seule?

(Will they die alone?)

On verra (We'll see)

One day the beast found the Beauty «Perfection»

Sitting by the lake (making love to her reflection)

The Beast then decided that it was the time

To tell the pretty Beauty of his feelings inside

He stepped out from the shades with a flower in hand

Said bravely: «My lady, the fairest in this land

I might not be a prince, but my heart beats for you!»

Oh the Beauty just laughed, so cold, so cruel

«You smelly old fat hairy pig», she said

«You thought I could love you?

I’d rather be dead!»

Still laughing she turned and danced to her home

Leaving the Beast, heart-broken, alone

La Belle et la Bête…

While the Beauty lives all by herself still today

The Beast learned his lesson and changed his ways

He found that true beauty cannot be seen

And that things are most likely not what they seem

Lang geleden, in een verhaal zo oud

Er was een schoonheid en een beest, zo is mij verteld

Het waren deze twee vreemden, twee eenzame zielen

Maar het is niet wat je denkt, nee, zo gaat het:

Laten we beginnen met het Beest, hij was lelijk en eng

Zielig en arm, en vreselijk behaard

De buitenkant was ruw, maar een keer glimlachte hij

Je kon zien dat hij een hart van goud van binnen had

Het Beest hield van een schoonheid, dit mooie kleine ding

Ze was de mooiste van allemaal en ze kon dansen en zingen

Maar in tegenstelling tot het beest wiens liefde het beste scheen

Ze hield van zichzelf, gaf nooit om de rest

La Belle et la bête (de schoonheid en het beest)

Quelle tragédie (wat een tragedie)

Elle est comme le jour (ze is als de dag)

Il est comme la nuit (hij is als de nacht)

Il est amoureux (hij is verliefd)

Elle ne se soucie pas (het kan haar niet schelen)

Vont-ils mourir tout seule?

(Zullen ze alleen sterven?)

On verra (we zullen zien)

Op een dag vond het beest de Schoonheid «Perfectie»

Zittend bij het meer (vrijen met haar spiegelbeeld)

The Beast besloot toen dat het tijd was

Om de mooie schoonheid van zijn innerlijke gevoelens te vertellen

Hij stapte uit de schaduw met een bloem in de hand

Zei dapper: «Mijn dame, de mooiste in dit land

Ik ben misschien geen prins, maar mijn hart klopt voor jou!»

Oh de schoonheid lachte gewoon, zo koud, zo wreed

«Jij stinkende oude dikke harige varken», zei ze

'Je dacht dat ik van je kon houden?

Ik zou liever dood zijn!»

Nog steeds lachend draaide ze zich om en danste naar haar huis

Het beest met een gebroken hart alleen achterlatend

La Belle et la Bête…

Terwijl de schoonheid nog steeds helemaal alleen leeft

Het Beest leerde zijn lesje en veranderde zijn manier van doen

Hij ontdekte dat ware schoonheid niet kan worden gezien

En dat dingen hoogstwaarschijnlijk niet zijn wat ze lijken