Deleuzean Centuries - Hideous Divinity

Burning Brighter

Burning, Burning brighter

Simulacrum

Burns high the betrayal flame

The fetish alive in the glory of the dead

Calling to rise the head, pray for a vision

To record with dissonant emotions

The Deleuzian

Implosion bleeds its pain devouring inside

Explosion leads the way to a resurrection waiting to cry

The boy unwanted screams forever and ever

Smell of revolting mutation, alteration

Violent morphing of the flesh and conscience

Now look at me!

Who am I in this dead play

There’s nothing inside

What am I?

In the self-induced thrill I dwell

We stare at each other in the same grave

Where my angel’s empty shell will forever lay

How can I breath the fear of death

When there’s no reality once we awaken?

Take my hand

Follow me in the dance I am lost within

The rite imposing its will

I do need to know you’re near, In this sea of sand, take my hand

I recognize the bullet hole, its mark

Screaming to my eyes a truth I cannot stand, its mark

Burns into my mind with all its might

Make it disappear!

Please wake me up!

I reflect in my eyes in repetition

Unwanted redemption

Once our nightmare, now our god

A shelter from the glacial crawl of time

Questions leading nowhere, you laugh

The answer I knew

Where my blood has fallen

Where the static will forever feast

Where we summon the sleepers

Where the simulacrum awaits

Helderder branden

Branden, Branden helderder

Simulacrum

Brandt hoog de verraad vlam

De fetisj leeft in de glorie van de doden

Roepen om het hoofd op te staan, te bidden voor een visioen

Opnemen met dissonante emoties

de Deleuziaan

Implosie bloedt zijn pijn verslindend van binnen

Explosie leidt de weg naar een opstanding die wacht om te huilen

De jongen schreeuwt ongewenst voor altijd en altijd

Geur van walgelijke mutatie, wijziging

Gewelddadige morphing van het vlees en het geweten

Kijk nu naar mij!

Wie ben ik in dit dode toneelstuk?

Er zit niets in

Wat ben ik?

In de zelf opgewekte sensatie waarin ik woon

We staren elkaar in hetzelfde graf aan

Waar de lege schelp van mijn engel voor altijd zal liggen

Hoe kan ik de angst voor de dood inademen?

Wanneer er geen realiteit is als we eenmaal wakker zijn?

Pak mijn Hand

Volg mij in de dans waarin ik verdwaald ben

De rite die zijn wil oplegt

Ik moet weten dat je in de buurt bent, In deze zee van zand, pak mijn hand

Ik herken het kogelgat, zijn merkteken

Schreeuwen in mijn ogen een waarheid die ik niet kan uitstaan, zijn teken

Brandt in mijn gedachten met al zijn macht

Laat het verdwijnen!

Maak me alsjeblieft wakker!

Ik reflecteer in mijn ogen in herhaling

Ongewenste verlossing

Eens onze nachtmerrie, nu onze god

Een toevluchtsoord voor de ijzige kruip van de tijd

Vragen die nergens toe leiden, je lacht

Het antwoord dat ik wist

Waar mijn bloed is gevallen

Waar de statische voor altijd zal feesten

Waar we de slapers oproepen

Waar het simulacrum wacht